Przegląd popularnych i mało znanych bulwiastych kwiatów w pomieszczeniach

Kwiaty bulwiaste obejmują rośliny, które mają cebulę, która jest zmodyfikowanym początkowym pędem lub dnem, pokryte mięsistymi łuskami - podstawami liści. W okresie życia liście gromadzą składniki odżywcze w podstawie - łuski i po śmierci liści, w nowym sezonie składniki odżywcze są spożywane z łusek do wzrostu łodygi, nowych korzeni, liści i kwiatowych strzałek z pąkami.

Kwiaty cebulowe można podzielić na dwie grupy - rośliny ogrodowe, w których cebule sadzone w otwartym terenie mogą zimować i rosnąć w jednym miejscu przez kilka lat, a rośliny domowe, są to głównie kwiaty kochające ciepło, ich cebule nie są w stanie tolerować ujemnych temperatur w zimie. Z kolei doniczkowe kwiaty bulwiaste można podzielić na wiecznie zielone, zachowując liście nawet podczas spoczynku i rośliny z cebulami po kwitnieniu, zamieniając się w stan całkowitej spoczynku z całkowitą śmiercią części ziemi.

Najpopularniejszym kwiatem żarówki do wnętrz jest hippeastrum z wieloma mieszańcami i odmianami. Ale tutaj porozmawiamy o rzadkich cebulowych kwiatach, które można sadzić w doniczce i hodować w domu, ciesząc się ich jasnym i pięknym kwitnieniem.

Nazwy i zdjęcia rzadkich cebulowych kwiatów do uprawy w doniczkach w domu:

Babiana jest bulwiastą rośliną o delikatnych kwiatach o regularnych kształtach 6 płatków, barwionych w zależności od odmiany, w kolorze fioletowym, czerwonym, żółtym lub białym. Ta zwarta roślina ma do 15 cm wysokości, jej prążkowane liście pokryte są lekkim puchem. Żarówki Babiana można sadzić wiosną na otwartym terenie, aby kwitły pod koniec lata, ale jesienią żarówki wykopuje się do przechowywania do wiosny. Jako kwiat kryty sadzenie cebul w doniczce odbywa się jesienią, aby kwitnąć wiosną..

Vallota purpurea to jasny kwiat z Południowej Afryki, krewny hippeastum. Cebule tej rośliny świetnie czują się w doniczkach, gdy są uprawiane w domu. Po kwitnieniu roślina nie przechodzi w stan całkowitej spoczynku i nie upuszcza liści, więc doniczka z cebulką powinna znajdować się w jasnym miejscu przez cały rok. Vallota kwitnie głównie w drugiej połowie lata, uwalniając bezlistną szypułkę o wysokości do 40 cm; szkarłatne kwiaty w kształcie dzwonka do 6-8 są widoczne na szczycie w kwiatostanie parasolowym; są gatunki z białymi i żółtymi kwiatami. Żarówka Vallota dobrze rozwija się w glebie odżywczej z próchnicą, przy wystarczającym rozproszonym oświetleniu.

Veltheimia wyróżnia się oryginalnym kwitnieniem, niczym niezwykły egzotyczny kwiat. Cebulę rośliny można sadzić jesienią w doniczce, aby jej trzecia część wystawała ponad ziemię na jedną trzecią. Veltheimia ma piękne szerokie liście z falistą krawędzią, jeśli po kwitnieniu nie będzie już wiele do podlewania rośliny, to nie upuści liści. Szypułka o wysokości około pół metra w górnej części nosi długie rurkowate kwiaty, gdy dolne kwiaty osiągnęły już pełny rozmiar, nowe pąki wciąż formują się na koronie, a kwiatostan ma kształt podobny do piramidy. Ta roślina jest dość duża, dlatego zaleca się sadzenie jednej żarówki w doniczce.

Hemanthus - bulwiasty kwiat jest dwojakiego rodzaju: hemanthus Katariny i hemanthus o białych kwiatach. Pierwszy z kulistego kwiatostanu parasolowego ujawnia małe kwiaty z cienkimi pręcikami w kształcie igły w kolorze czerwonym. Drugi kwiatostan składa się z kwiatów z białymi pręcikami, takich jak włosy tworzące puszystą kulkę, dla których roślina ta jest również nazywana „ogonem zająca”. Duże cebulki hemantusa sadzi się powierzchownie w doniczce. Kwitnie latem, ale zimą zachowuje zielone liście.

Gimenokallis lub „kwiat pająka” otrzymał swoją nazwę dla niezwykłych białych kwiatów z długimi wąskimi płatkami z małym centralnym lejkiem i długimi cienkimi pręcikami. Hymenokallis może kwitnąć wiosną lub latem. Długie zwężające się liście rosną naprzeciwko, tworząc zielony wachlarz. Ta bulwiasta roślina nie upuszcza liści podczas spoczynku i, w sprzyjających warunkach, może kwitnąć dwa razy w roku..

Krinum w kulturze pokojowej wyrastają tylko zwarte gatunki - są to: Moore krinum, Powell krinum i krinum azjatyckie. Rośliny te nie przekraczają 50 cm wysokości, ale ich liście tasiemca mogą osiągnąć długość metra. Aby nie często przeszczepiać cebulki kwiatowe, natychmiast wybierz dużą doniczkę o pojemności 3-5 litrów, roślina ta nie toleruje uszkodzenia korzeni podczas przesadzania. Żarówka Krinum ma bardzo długą górną część - szyjkę żarówki; podczas sadzenia powinna pozostać nad ziemią. Kwiaty Krinum przypominają delikatne dzwonki z zakrzywionymi końcami płatków; otwierają się w grupie u góry szypułki i przyjemnie pachną.

Zefinanty nazywane są „upstart”, ponieważ małe cebulki szybko wyrzucają łodygi jednokwiatowe. Kwiaty Zephinantes mają prawidłową formę koloru białego, żółtego lub różowego z żółtymi pręcikami pośrodku. Liście są wąskie. Zephinantes jest po prostu uprawiany w doniczce na parapecie. Małe cebule podczas sadzenia są całkowicie zakopane w glebie. Im więcej cebul do sadzenia w jednej doniczce, tym więcej będzie kwitnienia.

Nerine z kręconymi kolorami bzu, bieli lub różu wyglądają bardzo delikatnie. Cebulki neriny można sadzić na klombach na wiosnę i wykopać jesienią, ponieważ nie mogą znieść mrozu. Podczas uprawy cebul w doniczkach pod koniec zimy są one przenoszone do jasnego miejsca i stopniowo podlewane, a wraz z pojawieniem się szypułek są one regularnie nawadniane i przygotowywany jest górny opatrunek. Liście neriny rosną po szypule, a po blaknięciu kwiatów podlewanie jest stopniowo zmniejszane, a po wyschnięciu liści zatrzymują się całkowicie, a doniczka z cebulą jest usuwana w ciemnym, suchym miejscu.

Drób ogoniasty, w przeciwieństwie do pokrewnych gatunków, jest termofilny i nie może rosnąć na otwartym terenie jak roślina wieloletnia. Ta roślina doniczkowa z okrągłą zieloną cebulą jest wciskana w ziemię tylko podczas sadzenia. Liście drobiowego ptaka są skręcone, a szypułka z kwiatostanem w kształcie kolca wygląda jak strzała, na której małe zielonkawe kwiaty otwierają się z niższego poziomu. Drób ogoniasty jest często uprawiany w domu jako roślina lecznicza, wykonana z nalewek w celu łagodzenia bólu stawów.

Sprechelia - kwiat cebuli podobny do orchidei. Kwiat shprekelia jest elegancki jasnoczerwony, jego trzy dolne płatki patrzą w dół, a trzy górne są skierowane w górę, pośrodku są duże pręciki. Kwiaty otwierają się u góry szypułki o wysokości około 30 cm; ma również szkarłatny kolor. Po zakupie cebuli shprekli włóż ją do garnka o średnicy 2-3 cm większej niż sama cebula, wypełniając ją ziemią nie więcej niż połową. Aby usunąć żarówkę ze spoczynku wiosną, umieść doniczkę w jasnym miejscu i regularnie nawadniaj ziemię wokół żarówki. Gdy tylko pojawi się szypułka, roślina potrzebuje dodatkowego nawożenia. Podlewanie rzadko odbywa się jesienią, a po wyschnięciu liści doniczka z żarówką jest wysyłana do przechowywania do końca zimy.

Eukomis to herb kwitnący. Kwiaty bulwiaste eukomis są bezpretensjonalne, dobrze kwitną w ogrodzie w słonecznym miejscu i sadzone w doniczce na oknie. Nie zapomnij jednak wykopać cebul eukomis z ogrodu jesienią, w przeciwnym razie umrą one zimą, a sadzone w pojemnikach lub doniczkach wystarczy, aby przenieść je do ciepłego pokoju lub piwnicy, gdzie będzie niewielka dodatnia temperatura. Eukomis, w przeciwieństwie do większości bulwiastych kwiatów, kwitnie długo, 2-3 miesiące, ponieważ małe zielonkawe kwiaty otwierają się stopniowo od dołu do góry na szypułce i nie blakną, dopóki nie utworzą się nasiona. Grzbiet zielonych liści rośnie na szczycie szypułki. Żarówki Eukomis podczas sadzenia są zakopane równo z powierzchnią gleby. Po uformowaniu rozety liści od środka pojawi się łodyga kwiatu, która rośnie do poziomu 45 cm, a kwiatostan na niej osiąga długość około 30 cm. Eukomis uwielbia górny opatrunek, regularne podlewanie i słodko pachnie podczas kwitnienia.

Opis i nazwy bulwiastych roślin doniczkowych (+23 zdjęcia)

Początkującym ogrodnikom często zaleca się, aby zaczęli rosnąć z kwiatami cebuli, ponieważ nie są tak wybredni pod względem opieki, jak orchidea lub anturium. W naszym klimacie głównie rośliny cebulowe są uprawiane na zewnątrz, ale po przestudiowaniu zdjęć i nazw gatunków wewnętrznych, każdy może wybrać roślinę według własnego gustu do uprawy w domu. Kwiaty te spodoba się szczególnie tym, którzy cenią piękne kwiaty, a nie tylko chcą zazielenić pokój, ponieważ cebulki wyróżniają się jasnym i bujnym kwitnieniem.

Cechy bulwiastych roślin doniczkowych

Rośliny, które są nazywane cebulami, są dość różnorodne, ale wszystkie mają cebulę, której potrzebują do gromadzenia składników odżywczych. Liście wystają z cebulki i tworzą rozetę.

Większość roślin cebulowych ma wyraźny okres uśpienia. W tym czasie zrzucają na chwilę całe liście. Niektóre kwiaty, które tworzą zagęszczony system korzeniowy, zachowują część liściastą przez cały rok, ale bardzo niewiele.

Podobnie jak większość kwiatów w pomieszczeniach, żarówki nie tolerują mrozu. Kiedy liście umierają, żarówka pozostaje w doniczce. W tym okresie rośliny praktycznie nie podlewają i całkowicie wykluczają nawozy. Ale niektóre kwiaty, takie jak Cannes, wymagają zupełnie innej opieki zimą. Odmiany wewnętrzne mają wieloletnie cebulki, które co roku tworzą coraz więcej łodyg kwiatowych.

Nazwy i zdjęcia kwiatów cebuli domowej

Uprawa kwiatu żarówki domowej nie wymaga wiele wysiłku i czasu. Ze względu na różnorodność gatunków możesz wybrać najbardziej odpowiedni do wnętrza domu.

Amarylis i hippeastrum

Trudno jest odróżnić te dwie rośliny między sobą od początkującego hodowcy, ponieważ są one dość podobne, co jest wyraźnie widoczne na zdjęciu.

Oba okazy mają raczej duże cebulki, kwiaty w kształcie lejka o nasyconym kolorze i liście w kształcie paska.

Hippeastrum tworzy wydłużoną lub okrągłą cebulę o średnicy do 11 cm. Na silnych szypułkach rośnie do 6 pąków. Kwiaty mają kształt lejka z płatkami wygiętymi na zewnątrz. Faza kwitnienia występuje zimą i wiosną. W rzadkich przypadkach hippeastrum może kwitnąć latem. Silne szypułki puste w środku.

Amarylis rozwija się z cebulki w kształcie gruszki, której średnica wynosi do 5 cm. Ciemnozielone liście osiągają długość 0,5 m. Szypułki są dość wysokie. Tworzą kwiaty o imponujących rozmiarach (do 12 cm średnicy). Jedna roślina może wyhodować do 12 kwiatów w jednym okresie kwitnienia, który trwa od kwietnia do maja.

Vallota

Vallota to wieloletnia roślina należąca do rodziny Amaryllis. Owalna bulwa tworzy na swojej powierzchni małą warstwę suchych brązowych płatków. Ciemnozielone liście u podstawy są fioletowe. Długość liścia może osiągnąć 60 cm. Na górze szypułki tworzy się parasol z kwiatami, którego liczba waha się między 3-9 sztuk..

Możesz odróżnić ten kwiat od innych krewnych ze względu na następujące funkcje:

  • tylko wallota ma nasycony purpurowy kolor liści u podstawy;
  • wewnętrzne łuski żarówki są pomalowane na blady malinowy kolor.

Większość bulwiastych kwiatów rozmnaża się przez dzieci, które tworzą się u podstawy cebuli, przedzierając się przez jej powierzchnię. Ale ten gatunek ma dość niezwykły sposób rozmnażania. Wewnątrz żarówki pojawiają się małe „nogi”, które pomagają wypchnąć dzieci.

Miło Gimenokallis

Przyjemna gimenokallis - dość niezwykła roślina, która wyróżnia się wśród swoich krewnych spektakularnym kwitnieniem. Kwitnący kwiat przypomina długonogiego pająka. Kubek na kwiaty ma sześć wąskich działek, których długość może osiągnąć 20 cm, a ich podstawa jest pomalowana na jasnozielony kolor..

Istnieją odmiany, których działki są wygięte do tyłu na końcach. Ale można znaleźć gatunki z swobodnie wiszącymi działkami. Pręciki i płatki rosną razem, tworząc koronę w kształcie lejka o głębokości około 5 cm. Na jednym szypułce można znaleźć do pięciu pachnących kwiatów.

Cebula tej rośliny jest dość duża i ma kształt gruszki. Jego średnica w wieku dorosłym wynosi 10 cm, liście siedzące są ułożone naprzemiennie i tworzą się w tej samej płaszczyźnie. Część liścia jest pomalowana na zielono i ma błyszczącą powierzchnię..

Zephyranthes o dużych kwiatach

Ta odmiana zefirów jest najbardziej rozpowszechniona w uprawie kwiatów w pomieszczeniach od XIX wieku. Żarówka ma owalny kształt i dorasta do średnicy około 3 cm, a ciemnozielone liście dorastają do 0,5 m.

Wraz z nadejściem wiosny roślina szybko tworzy wysokie szypułki, na których kwitną jasne różowe kwiaty. Średnica kwitnącego kwiatu może osiągnąć 10 cm, ale kwitnienie może nastąpić nie tylko wiosną. Jeśli kwiat zostanie podlany kilka dni później niż zwykle, może uznać, że wiosna nadeszła i zakwitnie.

Zephyranthes jest również nazywany nowicjuszem. Wynika to z niewiarygodnego tempa wzrostu szypułki. Po wykiełkowaniu minęły tylko 24 godziny, gdy szypułka w pełni rośnie i tworzy pąki.

Veltheim

Veltheimia jest niezwykłym przedstawicielem rodziny hiacyntów. Roślina jest zwarta. Zielone liście w kształcie liści są zbierane w gnieździe. Liście mają faliste krawędzie.

Szypułka powstaje z nadejściem zimy. Rosną na nim opadające różowe kwiaty. Ich kształt przypomina fajerwerki, dla których kwiat jest również nazywany „rakietą zimową”. Kwitnienie trwa 8-12 tygodni.

Veltheimia rzadko uprawiana jest w temperaturze pokojowej, ponieważ do kwitnienia okaz potrzebuje temperatury około 10 ° C. Zimą ta liczba w domu jest prawie dwa razy wyższa. Doniczki z kwiatkiem umieszczone w chłodnym miejscu - zamkniętej loggii lub ogrodzie zimowym.

Haemanthus

W przeciwieństwie do veltheymia, hemanthus jest dość powszechną rośliną doniczkową, która przyszła do nas z tropikalnego klimatu Afryki. Ze względu na swój kształt ludzie nazywają to „jelenim językiem” lub „uchem słonia”.

Charakterystyczną cechą kwiatu są kwiatostany zebrane w parasol i szerokie wiszące liście. Każdy kwiatostan jest otoczony jasnymi przylistkami. Nazwa gemanthus dosłownie oznacza „krwawy kwiat”, ale wśród różnorodnych gatunków można znaleźć okazy z białymi kwiatami. Hemantus jest zarówno zimozielony, jak i z wyraźnym okresem odpoczynku.

Hemanthus ma okrągły kształt lub gruszkę. Najczęściej jest całkowicie pod ziemią, czasem górna część wystaje nieco nad ziemię. Pogrubione liście mają kształt pasa. Na górze szypułki uformowany jest pączek w kształcie jajka i można go pomalować w koralowy lub biały kolor. Wysokość rośliny może dochodzić do 40 cm Faza kwitnienia występuje wiosną i może trwać prawie do połowy lata..

Hiacynt

Hiacynt jest jasnym przedstawicielem roślin kwiatowych. Nazwa dosłownie oznacza „deszczowy kwiat”, ponieważ w swojej ojczyźnie kwitnie w wiosennej porze deszczowej. Najczęściej jest uprawiany na otwartym terenie, ale niektórzy hodowcy przechowują je w pomieszczeniach. W domu kwitnienie występuje zimą.

Wysokość hiacyntu waha się między 20-25 cm, a jego cebula ma długą wątrobę i może żyć około 10 lat. Z cebulki wyrasta tylko jeden szypułka, na której zbiera się wiele małych kwiatów zebranych w kapelusz. Hiacyntowy kwiat trwa 2-3 tygodnie. Wśród różnorodności gatunków znajdują się odmiany proste i frotte, które można pomalować na biały, różowy, fioletowy, fioletowy, niebieski, czerwony lub niebieski.

Podczas pracy z cebulami hiacyntowymi należy zachować ostrożność, ponieważ zawierają one kwas szczawiowy, który podrażnia skórę.

Gloriosa

Gloriosa odnosi się do bylin zielnych. Kręcone łodygi wyrastają z bulwiastego kłącza, którego wysokość może osiągnąć 1,5-2 m. Roślina ta wymaga dodatkowego wsparcia, ponieważ jej łodygi są dość cienkie i kruche. Małe liście tworzą się na liściach liany, za pomocą których gloriosa przylega do podpory.

Liście mają szeroki lancetowaty kształt i bogaty zielony kolor. Wysokie szypułki wyrastają z zatok liściowych. Podczas formowania śliwek należy bardzo uważać, ponieważ pąki kwiatowe układa się tylko w kątach górnych liści.

Opadające kwiatostany otoczone są płatkami, które, zginając się w górę, tworzą koronę. Wystarczająco długie przylistki (do 10 cm) mają faliste krawędzie i są pomalowane na pomarańczowo-czerwone odcienie.

Gloriosa nie może być nazwana zbyt kapryśną rośliną. Ale do normalnego rozwoju musi zapewnić chłodne zimowanie, podczas którego umiera część liściasta. Ponadto kwiat należy do trujących roślin domowych, dlatego należy go mieszać poza zasięgiem dzieci i zwierząt..

Clivia

Clivia charakteryzuje się długimi liśćmi, które są zebrane w rozetę. Błyszczące liście są pomalowane na ciemnozielony. Charakterystyczną cechą kwiatu jest brak cebul. Liście u podstawy ściśle przylegają do siebie, dzięki czemu kwiat wygląda jak cebula, ale wyrasta z kłącza.

Na górze szypułki tworzą się małe kwiaty. Głównie kwiatostany są w kolorze czerwonym, pomarańczowym lub żółtym. Na jednym kwiatostanie może pojawić się od 10 do 20 pąków, które stopniowo kwitną.

Młoda Clivia kwitnie tylko raz w roku. Przy dobrej pielęgnacji starsze osobniki mogą tworzyć pąki dwa razy w roku. Okres kwitnienia przypada na luty lub marzec. Roślina jest bezpretensjonalna i może dostosować się do prawie każdych warunków. Podczas zimowania zaleca się zapewnienie niskiej temperatury powietrza (10–15 ° C). Ale kwiat może zrelaksować się w temperaturze pokojowej, dla którego należy znacznie zmniejszyć podlewanie, a nie karmić.

Często rosnące pytania

Należy go przesadzić na dobrze ogrzany grunt, gdy średnia dzienna temperatura wynosi co najmniej 15 ° C. Ostrożnie wybierają miejsce do lądowania, ponieważ cebulowe nie lubią upalnych promieni ani zbyt zacienionych miejsc. Latem zaleca się zabieranie doniczek z kwiatami na ulicę - pomaga to wzmocnić odporność.

Rośliny cebulowe z pewnością staną się ozdobą każdego wnętrza. Ich jasne i wspaniałe kwitnienie przyciąga entuzjastyczny wygląd. A opieka nad tymi kwiatami nie wymaga specjalnej wiedzy ani umiejętności.

Strona o roślinach ogrodowych, domkach i w pomieszczeniach.

Sadzenie i uprawa warzyw i owoców, ogrodnictwo, budowa i naprawa letniego domu - wszystko własnymi rękami.

Żarówki do uprawy w domu - opis od A do Z

Kwiaty bulwiaste w domu - opis roślin

AMARILLIS: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

W przeszłości amarylis (Arnarillis belladonna) był bardzo popularną i popularną rośliną doniczkową, ale obecnie jest dość rzadki u ogrodników, ponieważ jest mocno naciskany przez jej bardziej udanego odpowiednika - hippeastrum.

W przypadku niektórych słynnych roślin los odegrał okrutny żart. Ich powszechnie używana nazwa nie pasuje do prawidłowego botanicznego. Najbardziej znanym przykładem jest pelargonia pelargonii. Często nie ma to znaczenia, ale przypadek amarylis jest wyjątkowy, więc

jak jego cykl życia i niektóre elementy techniki rolniczej różnią się od tych na zewnątrz bardzo do niego podobnego hippeastrum, którego formy ogrodowe są sprzedawane pod nazwą handlową „amarylis”. Zamieszanie pogarsza dodatkowo fakt, że hybrydyzacja z amaryllą była rzeczywiście szeroko stosowana w selekcji tych hippeastrum (H. xhortorium).

WSZYSTKO KONIECZNE DLA TEGO ARTYKUŁU JEST TUTAJ >>>

Umieszczenie i lądowanie

Podobnie jak ogromna większość roślin cebulowych, amarylis jest bardzo swiatlolubny, a miejsce jego utrzymania powinno być jasno oświetlone. Toleruje bezpośrednie działanie promieni słonecznych, a najlepszym miejscem do umieszczenia będą okna ekspozycji południowo-wschodniej lub południowo-zachodniej. Gleba preferuje lekką, średnią żyzność. Mieszanka ziemi darniowej, próchnicy i piasku (1: 1: 2) całkowicie zaspokoi jej potrzeby. Warstwa drenażowa jest wymagana na dnie garnka. Wierzch żarówki powinien nieznacznie unosić się nad powierzchnią gleby. Korzenie amarylis są bardzo kruche, więc procedura sadzenia odbywa się ostrożnie. Z tego samego powodu zaleca się przeszczepianie żarówki nie częściej niż raz na 3-4 lata..

Cykl sezonowy

Kontrolując parametry środowiska zewnętrznego, kwitnienie większości żarówek może być spowodowane prawie o każdej porze roku. Amaryllis nie jest wyjątkiem. Jednak w warunkach wewnętrznych optymalne będzie odmierzenie końca okresu odpoczynku na początku wiosny. Jeśli to konieczne, roślina jest przesadzana i dzieli zarośnięte gniazda. Na początku odrastania liści podlewanie jest ograniczone. Stopniowo zwiększa się, ale gleba jest zawsze zwilżana bardzo łagodnie i delikatnie, pozwalając górnej warstwie lekko wyschnąć. W fazie wegetatywnej raz na dekadę warto karmić roślinę, naprzemiennie nawozami mineralnymi i organicznymi.

W połowie późnego lata liście amarylis zaczynają stopniowo umierać. W tym czasie podlewanie powinno być stopniowo zmniejszane. Wkrótce pojawia się strzałka kwiatu. Każdy kwiat nie żyje długo, ale całkowity czas kwitnienia wieloletniego gniazda może wynosić około miesiąca, szczególnie w umiarkowanych temperaturach.

Pod koniec kwitnienia doniczkę z żarówką należy umieścić w ciemnym, chłodnym pomieszczeniu o temperaturze około +10 stopni, na co najmniej 2-3 miesiące. Wymagany jest okres odpoczynku dla amarylis. Chociaż roślina jest w spoczynku, jej korzenie nie wysychają, więc ziemia powinna pozostać w lekko wilgotnym stanie.

Rozmnażanie amarylis

Kwitną z należytą starannością po 3-4 latach. Chociaż lepiej nie robić tego bez konieczności, ponieważ grupa „rodzinna” utworzona przez kilka lat wygląda o wiele bardziej spektakularnie niż pojedyncza cebula. Jeśli zamierzasz postępować zgodnie z tą radą, natychmiast weź szeroką doniczkę podczas sadzenia. Aby zwiększyć dekoracyjność, możesz początkowo posadzić kilka żarówek w jednej doniczce.

W razie potrzeby możesz spróbować rozmnażania nasion, ale poczekaj, aż pierwsze kwitnienie sadzonek będzie miało co najmniej 5 lat. Nasiona szybko tracą zdolność kiełkowania, dlatego należy je wysiać w ciągu miesiąca po dojrzewaniu, lekko posypane podłożem. W temperaturze + 23-25 ​​stopni sadzonki pojawiają się po 2-3 tygodniach. Pojawia się liść - sadzonki nurkują.

Możliwe trudności

Amarylis jest ogólnie bezpretensjonalny. Z możliwych problemów głównym jest gnicie żarówki na tle nadmiernej wilgoci. Aby zapobiec różnym rodzajom zgnilizny, można zalecić okresowe leczenie jednym z mikrobiologicznych fungicydów (Alirin, Gliocladin, Fitosporin itp.). Jeśli wystąpi choroba, żarówka jest oczyszczana z gleby, dotknięte części są wycinane, traktowane fungicydem (na przykład „Maxim”), uszkodzone obszary są posypywane węglem aktywnym, lekko suszone (2-3 godziny) i sadzone w nowej glebie. Pierwsze podlewanie w ciągu 1-2 dni po posadzeniu, w przyszłości - bardzo umiarkowane.

Główne szkodniki - świerzb i przędziorków, najczęściej pojawiają się w suchym powietrzu. Do kontroli należy stosować zatwierdzone środki owadobójcze i roztoczobójcze.

© Alexander Tsymbal. kolektor roślin, Togliatti

Inną ważną i przyjemną różnicą między amaryllą a hippeastrum jest wysoki współczynnik tworzenia cebul córek. Dlatego nie ma problemów z rozmnażaniem. Dzieci są ostrożnie oddzielane podczas przeszczepów.

AMARKRINUM: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Ten przedstawiciel żarówki nadal nie jest bardzo powszechny w kolekcjach domowych, chociaż niewątpliwie jest wart uwagi.

Amarcrinum Howard (Amarcrinum howardii) - hybryda amarylis i crinum (Amaryllis belladonna x Crinum). Jest to zimozielona roślina o wysokości 60-70 cm z ładnymi różowymi kwiatami. Wiosną rośnie mop długich liści tasiemca i kwitnie późnym latem i wczesną jesienią. Szypułki osiągają 90-100 cm.

Wczesną wiosną cebulę sadzi się w ziemi, zagłębiając się w glebie na połowie wysokości. W sezonie wegetacyjnym (od wiosny do jesieni) są one karmione 2-3 razy w miesiącu, na 8 początku wzrostu - z większą ilością azotu, bliżej czasu kwitnienia zwiększają udział potasu i fosforu. Ważne jest, aby nie przekraczać zalecanego stężenia nawozów, ale obniżyć je 1,5-2 razy. Wkrótce po kwitnieniu zmniejsza się interwał i intensywność nawadniania, a karmienie zostaje przerwane. Gdy część liści żółknie i wysycha, doniczka z rośliną jest przenoszona do pomieszczenia o temperaturze +10 stopni lub niższej. Wymagane jest zimowe zimowanie.

Amarkrinum uwielbia świeże powietrze i naturalne codzienne zmiany temperatury. W ciepłym sezonie zaleca się zabranie go na balkon, na loggię lub do ogrodu. Można sadzić bezpośrednio na otwartym terenie (w regionach o łagodnych zimach-

możemy i zima ze schronieniem). Howard amarcrinum, podobnie jak amarylis „przodka”, aktywnie hoduje dzieci i tworzy duże gniazda cebul. Dlatego do sadzenia rośliny wybierają przestronną szeroką doniczkę. Gleba jest luźna, pożywna. Rozmnażaj roślinę za pomocą cebul potomnych podczas przeszczepów.

Moim zdaniem łatwiej jest dbać o amarkrynę niż amarylkę i kwitnie ona łatwiej..

© Elena KUZNETSOVA, kolekcjonerka amaryli, Pemza

BOVIEA: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Ziemniak Zulu, pełzająca cebula, ogórek morski - to nie wszystkie nazwy kręconego bydła (Bowiea volubilis), które jego mieszkańcy nagrodzili w swojej ojczyźnie, w południowej i południowo-zachodniej Afryce.

Ta elegancka roślina, zgodnie z nowoczesną klasyfikacją, należy do rodziny Asparagaceae. Miłośnicy egzotów z pewnością docenią ich niezwykły wygląd boviei..

funkcje

Cebule w pokojach rosną do 5-7, rzadko o średnicy 10 cm, zwykle pokryte suchymi łuskami. W warunkach umiarkowanego oświetlenia i silnego podlewania łuski nie wysychają przez długi czas i pozostają zielone..

Opieka Bovieja

Opuszczając bovieya bezpretensjonalny. Może rosnąć zarówno na słońcu (w lecie z zacienieniem), jak i w półcieniu. W południe promienie bezpośrednie roślina może ulec oparzeniom, co doprowadzi do utraty dekoracyjności i przedwczesnej śmierci części nadziemnych.

Podczas sadzenia tylko dolna część żarówki jest zakopana. Mieszanka - jak w przypadku sukulentów, niezbyt pożywnych, z obowiązkowymi dodatkami rozluźniającymi (gruboziarnisty piasek, perlit itp.). Ważne jest, aby nie przesadzać z podlewaniem - w lecie wystarczy zwilżyć co 7-10 dni. Nadmiar i stagnacja wilgoci obarczona jest gniciem żarówki.

Jesienią, wraz ze spadkiem światła dziennego, część nadziemna wysycha, a roślina odpoczywa przez całą zimę. W tym czasie zaleca się, aby zapewnił chłód (około +15 °). I nie przeszkadzał w podlewaniu, utrzymał go całkowicie suchym.

Należy pamiętać, że kręcone boviea to trująca roślina..

© Natalia GUBANOVA. Klub kaktusów w Mińsku. Zdjęcie autora

VALLOTA: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Od ponad pięciu lat przyjaźnimy się z Wallotem. Ta roślina była moim ukochanym marzeniem, przyciągającym ją bezpretensjonalność, jaskrawoczerwony kolor kwiatów i zwartość.

Liście wallota, w przeciwieństwie do hype-peastrum, są krótsze i nie znikają na zimę, co pozwala roślinie zachować dekoracyjność przez cały rok. A szypułka jest niska, z ładnym bukietem kwiatów. Żarówka jest lekko wydłużona, owalne, łuskowate, a liście u podstawy są brązowo-malinowe - te znaki ułatwiają odróżnienie od innych bulwiastych rodów Amaryllis.

Byłem zaskoczony jej wieloma dziećmi, które pojawiają się w kątach liści. Oddzielając się od rośliny matecznej i wpadając do doniczki, tworzą kurczliwe korzenie, które jak za pomocą magii wciągają cebulki do gleby na wymaganą głębokość.

Długo oczekiwane przejęcie

Miałem szczęście - na jednym z targów kwiatowych spełniłem swoje marzenie. Na środku doniczki, w otoczeniu dzieci w różnym wieku, siedziała duża żarówka ozdobiona szypułką z czterema jaskrawoczerwonymi kwiatami - wszystko, jak sobie wyobrażałem.

W domu dokładnie zbadała roślinę, przetworzyła ją w celu zapobiegania szkodnikom i przedstawiła część dzieci. Po kilku tygodniach łodyga kwiatowa została obcięta do połowy, czekając na wyschnięcie dolnej części i całkowicie usunięta.

Przeszczep Wallota

Następnie był przeszczep. Podczas tej procedury zawsze oddzielam część dzieci, pozostawiając nie więcej niż 3-4, aby nie wyczerpać żarówki matki. Korzenie wallota są pulchne, ale delikatne, łatwo uszkadzane przez uszkodzenie. Dlatego odkurzyłem je mieszaniną kruszonego węgla drzewnego z korzeniem. Podczas gdy suszą się w powietrzu, wlałem warstwę drenażu do większego garnka, wyłożyłem cienką warstwę mchu, posiekałem na ścianach trochę suchych odchodów kurczaka - uwielbia karmienie, szczególnie organiczne. Gleba została zabrana przez Terra Vita, dodana wermikulit, piasek, czarnoziem i zmiażdżony mech (5: 0,5: 0,5: 1: 0,5). Nalała ziemię zjeżdżalnią, delikatnie wyprostowała korzenie i wypełniła resztę gleby ziemią. Żarówki na trzeciej rosły nad ziemią.

Po przeszczepie partia została podlana nie natychmiast (wystarczy, że gleba jest umiarkowanie wilgotna), ale po tygodniu. Umożliwiło to osadzenie się korzeni w świeżej glebie i zagojenie się ran. Aż do pierwszego podlewania utrzymywała roślinę w półmroku i chłodzie..

O kwitnieniu

Teraz wallota znajduje się na górnej półce regału zachodniej loggii. Tylko w czasie kwitnienia mogę przenieść roślinę na półkę bliżej drzwi, aby z pokoju podziwiać jej jasne kolory. Kwitnie głównie latem lub jesienią. Każdy kwiat trwa średnio dziesięć dni, a jeśli weźmiesz pod uwagę, że nie są one otwarte w tym samym czasie, możesz podziwiać kwitnący wallota przez długi czas.

Okres odpoczynku

Po kwitnieniu kontynuuję podlewanie i karmię roślinę przez półtora miesiąca, a następnie zdecydowanie organizuję okres uśpienia. Trzymam wallot w temperaturze + 8-10 stopni. Podlewanie stopniowo minimalizuję, ale nie pozwalam na utratę liści - bardzo ważne jest, aby oszczędzać większość liści zimą.

Wiosną przesuwam Wallota bliżej światła, wznawiam podlewanie i karmienie. Karmię nawozami mineralnymi dla roślin kwitnących i naparem z obornika kurzego. W ciepłe dni podlewam obficie, ale między nawadnianiem glebę wysycham. Trwale mokra gleba wallota nie toleruje dobrze.

W razie potrzeby można uzyskać powtarzające się kwitnienie rośliny, ustalając dla niej dodatkowy okres odpoczynku.

Podczas rozmnażania nasion Wallot kwitnie w trzecim roku, a gdy rozmnaża się przez cebulki - w drugim. Przed kwitnieniem sadzonki można uprawiać bez okresu uśpienia..

Elena KHOMICH, Bałaszycha, obwód moskiewski Zdjęcie autora

Uwaga edytora: zgodnie z nowoczesną klasyfikacją klan Wallot zostaje rozwiązany. Gatunki, które kiedyś były jego częścią, są obecnie zawarte w rodzajach Cirtanthus i Clivia. Nazwa Vallota speciosa jest obecnie synonimem podwyższonej nazwy Cyrtanthus elatus..

HEMANTUS: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Na moim parapecie osiadł „język jelenia”. Tak nazywają tę interesującą bulwiastą roślinę.

Hemanthus pochodzi z Afryki Południowej. Przetłumaczone z greckiego hemantusa - „krwawy kwiat”, otrzymał tę nazwę ze względu na fakt, że większość członków rodzaju ma bogate czerwone kwiaty. Ale wśród miłośników roślin domowych bardziej popularny jest hemanthus Haemanthus albiflos - bardzo skuteczna i dość prosta roślina do utrzymania.

Szerokie, gęste, owalne, lekko owłosione liście na brzegach (z powodu których otrzymał przydomek „język jelenia”) ułożone są w gęsty wachlarz. Zwykle jest ich niewiele - od dwóch do sześciu. Wysokość rośliny wynosi 20-25 cm, rośnie powoli, zwykle tylko dwa nowe liście rosną w ciągu roku. Stare liście obumierają, a żarówka stopniowo pogrubia się i osiąga 6-8 cm u dorosłych roślin. Kwitnienie hemantusa o białych kwiatach jest bardzo interesujące - kwiatostan na grubym szypułce wygląda jak miska pełna śnieżnobiałych pręcików z żółtym pyłkiem. U dorosłych roślin mogą pojawić się 2-3 szypułki. Hemanthus kwitnie zwykle późnym latem lub wczesną jesienią.

Hemanthus: opieka

Roślina jest swiatlolubna, ale nie lubi bezpośredniego światła słonecznego na wysokości lata - wierzchołki liści mogą się palić i wysychać. Idealnym miejscem dla niego jest okno wschodnie lub zachodnie. W oknie południowym hemanthus musi być zacieniony. Podlewanie w lecie jest obfite, ale gleba między podlewaniem musi być sucha. Dwa do trzech razy w sezonie wegetacyjnym (od maja do września) hemanthus można karmić złożonym nawozem na rośliny cebulowe. Zimą pożądane jest, aby roślina zapewniała okres względnego spoczynku w temperaturze + 15-18 stopni, z rzadszym podlewaniem.

Przeszczep Hemanthus

Raz na dwa do trzech lat, na początku wiosny, wskazane jest przeszczepienie hemantusa. Roślina preferuje glebę luźną i pożywną. Mieszam dwie części zwartej ziemi i jedną część grubego piasku. Możesz dodać trochę torfu do tej mieszanki. Na dnie doniczki zalej warstwę drenażu (glina ekspandowana lub drobny żwir), a następnie glebę, ustaw cebulę, równomiernie rozprowadzając korzenie i wypełnij ją na około jedną trzecią wysokości. Doniczka nie powinna być zbyt szeroka ani głęboka. Możesz polecić pojemnik o średnicy od dwóch do trzech razy większej niż średnica żarówki. Muszą być otwory do odprowadzania nadmiaru wody: korzenie hemantusa są wrażliwe na stagnację wilgoci w glebie i mogą gnić, szczególnie jeśli roślina stoi w chłodnym pomieszczeniu lub w przeciągu.

Hemanthus reprodukcja

Powielanie hemantusa nie jest trudne. U podstawy dorosłej cebuli regularnie pojawiają się małe cebulki cebuli, które można łatwo oddzielić od rośliny macierzystej i ukorzenić w osobnych doniczkach. Młode rośliny zwykle kwitną w 3-4 roku.

Hemanthus może być również rozmnażany przez nasiona - soczyste czerwone owoce często osadzone po kwitnieniu (roślina jest podatna na samozapylenie) i dojrzewają w ciągu około trzech miesięcy, na początku zimy.

Możliwe trudności

Hemantus o białych kwiatach jest dość odporny na szkodniki. Czasami może zostać zaatakowany przez mszyce, robaki, przędziorków. W takim przypadku roślina jest traktowana odpowiednimi lekami. Przy regularnym podlewaniu, szczególnie w połączeniu z niskimi temperaturami, można gnić same korzenie i cebulki.

© Inna BAYRACHNAYA, Mińsk. Zdjęcie autorki i Eleny Khomich

HYPEPEASTRELIA: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

W rodzinie Amaryllis nie ma wielu hybryd międzypokoleniowych. Jeden z nich - hybryda hippeastrum i najpiękniejszej shchepelii uzyskana została w latach 70. ubiegłego wieku.

Moim zdaniem hippeastrelia (x Hippeastrelia) łączy w sobie niektóre zalety obojga rodziców: od hippeastrum - względnej łatwości kwitnienia, a od shcheprelia - elegancji linii kwiatowych i bogatego jaskrawoczerwonego koloru płatków.

Cechy Hippeastrelia

Żarówka jest czerwonawa, nieco mniejsza, jest w większości odmian hippeastrum, gęsta w dotyku, pokryta kilkoma warstwami

ciemne suche łuski. Obficie daje dzieciom, tworząc „gniazdo”. Liście są ciemnozielone, wąskie (nie więcej niż 3 cm szerokości), długie, z wyżłobieniem na górnej stronie, również czerwonawe u podstawy. Odrastaj pod koniec zimy-wiosny, jednocześnie lub bezpośrednio po kwitnieniu.

Sadzenie i podłoże pod hippeastrelia

Posadź cebulę, pogłębiając połowę lub jedną trzecią jej wysokości. Czas sadzenia (od grudnia do marca) zależy od czasu przejścia na emeryturę ostatniej jesieni - roślina powinna odpoczywać przez około trzy miesiące. Jeśli żarówka „śpi”, możesz poczekać z sadzeniem - do jaśniejszego okresu, a jeśli pojawi się czubek szypułki lub liści - czas na sadzenie. Chociaż, jeśli nadejdzie czas na przebudzenie, żarówkę można sadzić bez odpowiednich znaków - wilgoć, ciepło, światło wykonają swoją pracę i obudzi się.

Gleba do sadzenia jest luźna, wodna i oddychająca. Odpowiednia jest mieszanina uniwersalnej gleby kwiatowej, gleby liściowej i proszku do pieczenia (gruby piasek, perlit). Spust jest obowiązkowy na dnie garnka. Kształt pojemnika jest standardowy, wysokość jest nieco większa niż średnica. Od krawędzi doniczki do żarówki - około 3 cm.

Podlewanie i karmienie

Za pierwszym razem po posadzeniu roślina jest podlewana oszczędnie. Tak długo, jak cebula nie zapuści się dobrze, nadmiar wilgoci nie będzie dla niej dobry. Kiedy liście zaczynają rosnąć, podlewanie można zwiększyć i podlać na wysokości sezonu wegetacyjnego, gdy górna warstwa gleby wysycha. Lepiej spuścić wodę z patelni.

Zaczynają karmić około miesiąca po posadzeniu, po kwitnieniu, raz na dwa tygodnie. Jeśli nie ma specjalistycznego nawozu na cebulki, na początku wzrostu odpowiedni jest kompleksowy nawóz do ozdobnych liściastych, od sierpnia frakcję azotu należy zmniejszyć.

Hippeastrelia: Care

W jasnym świetle, przy kilku godzinach bezpośredniego porannego lub wieczornego słońca dziennie, liście hippeastrelii będą mocne, „opalone”, gniazdo nie rozpadnie się i zachowa swój efekt dekoracyjny. Z braku światła liście rozciągają się, stają się cieńsze i często więdną / kładą się pod własnym ciężarem..

Dzienny spadek temperatury i obfitość świeżego powietrza mają korzystny wpływ na dobre samopoczucie rośliny i późniejsze kwitnienie zimowe, dzięki czemu w cieplejszych miesiącach strzałę hippea można wynieść do ogrodu, na balkon, na loggię i umieścić w lekkim ażurowym półcieniu.

Okres odpoczynku

Jesienią, od końca września, podlewanie stopniowo zmniejsza się, a gdy nocne temperatury zaczynają spadać poniżej + 8-10 stopni, zabierają roślinę do pokoju bez kopania, umieszczają w chłodnym ciemnym miejscu (najlepiej nie wyższym niż +15 stopni) na zimę. Liście są usuwane po całkowitym wyschnięciu. Hippeastrelia bez liści zimuje. Mój egzemplarz po przejściu na emeryturę i późniejszym przebudzeniu radzi sobie bez problemu, chociaż wysycha wiosną o prawie jedną trzecią swojej „jesiennej” objętości z powodu wyższej temperatury niż to konieczne (+ 18-20 stopni)..

Kwitnienie hippeastrelia

Zazwyczaj hippeastrelia wytwarza 1-2 ciemnoczerwone szypułki z dwoma kwiatami. Ich wysokość zależy od poziomu oświetlenia. Czasami łodygi kwiatowe rozwijają się jednocześnie, a czasem z kolei. Tej wiosny aż trzy łodygi kwiatów płonęły w tygodniu bukietem jasnoczerwonych kwiatów! Spektakl jest imponujący i warto czekać przez cały rok.

© Natalia GUBANOVA, kolekcjonerka roślin, Mińsk. Zdjęcie Alexey GUBANOV

DREAMIPSIS: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Od wielu lat żyję rośliną, która zaskakuje każdego, kto zobaczy ją po raz pierwszy. Nie, nie ma takich kwiatów jak storczyki, a jego rozmiar jest skromny, a liście są dyskretne. Niemniej jednak dreamiopsis zawsze przyciąga uwagę..

I w rzeczywistości doniczka jest wypełniona cebulkami, które z wyglądu przypominają cebulki lilii ogrodowych, a liście na wysokich, różnorodnych ogonkach wyglądają jak liście konwalii, tylko nakrapiane. Podczas kwitnienia daleki dreamiopsis można również pomylić z konwalią. Nic dziwnego - obie rośliny należą do tej samej rodziny szparagów, ale kwiaty Drimiopsis są bardziej jak gwiazdy niż dzwony. Białe na początku, stają się zielone pod koniec kwitnienia.

Historia randkowa

Zauważył Dreamiopsis pojawił się dawno temu, około 12 lat temu. Na rynku kupiłem małą cebulę z parą nakrapianych liści i na szczęście gospodyni znała nawet jej nazwę. I dla siebie nazwałem to „snem”, z angielskiego „snem”.

Przetrwa w każdych warunkach

Dreamiopsis dał dużo dzieci i dzieliłem się ze wszystkimi. Przybywając raz do przyjaciółki, nie od razu rozpoznała swoją roślinę. Na moje pytanie, co stało się ze snamiopisami, moja przyjaciółka odpowiedziała, że ​​nie zrobiła nic specjalnego, włożyła ją do przestronnej miski, podlała jak wszystkie kwiaty. Ale liście rośliny były trzy razy większe niż moje, tylko jakiś łopian. Być może Dreamiopsis lubił to miejsce na parapecie w łazience: ciepłe, jasne i wilgotne. Dbam o swój okaz, jakbym był soczysty: ciasny garnek, umiarkowane podlewanie, dużo światła. Stąd wniosek - roślina przetrwa w każdych warunkach, co potwierdza również incydent, który miał miejsce z moim dreamiopsis.

Przez kilka lat roślina nie przesadzała się, a cebule już prawie nie były umieszczane w doniczce. Wiosną zamierzałem dokonać przeszczepu, wyjąłem roślinę z doniczki i zobaczyłem, że w ogóle nie ma ziemi, tylko cebulki i korzenie. Ale coś uniemożliwiło mi dokończenie pracy, włożyłem żarówki do kartonowego pudełka i postawiłem na półce. Wiosną jest wystarczająco dużo zmartwień, a jeśli jest więcej niż sto roślin domowych i nie mniej w ogrodzie, to natychmiast nie zauważysz jednej z nich. Ogólnie rzecz biorąc, znalazłem pudełko cebuli przed Nowym Rokiem, sprzątając na półkach (na szczęście weranda jest ogrzewana). Przez 8 miesięcy cebule nawet nie straciły turgora, chociaż nie było liści ani korzeni. Włożyłem pięć największych do miski, a resztę rozdałem moim znajomym. Miesiąc później wszystkie cebule zapuściły korzenie, nieco później pojawiły się liście i dzieci, a do maja roślina zakwitła, jakby nic się nie wydarzyło. Jak nie podziwiać takiej witalności?

Łatwy w pielęgnacji

Wiosną i latem drymiopsis jest regularnie podlewany, 1-2 razy w tygodniu, w zależności od pogody. Spadek

Ograniczam podlewanie do 1 raz w tygodniu, a zimą do 2-3 razy w miesiącu. Czasami zimą roślina traci część liści, jest to naturalny proces, więc niewielkie wysuszenie ziemnej śpiączki o tej porze roku nie zaszkodzi mu. Używam tej samej gleby, co wszystkich żarówek: uniwersalna zakupiona gleba plus gleba ogrodowa z dodatkiem węgla drzewnego i wermikulitu. Jako drenaż biorę spienioną glinę. Podczas sadzenia cebulki powinny wystawać 2/3 ponad powierzchnię gleby, podczas procesu wzrostu prawie całkowicie „wychodzą” z niej. Dreamiopsis spędza lato w pokoju, na ulicy jego delikatne liście na wysokich ogonkach mogą szorować wiatr i palić słońce. Jego zwykłe miejsce znajduje się na stole w pobliżu okna zachodniego, w upalne lato dobrze czuje się w oknie północnym.

Postaw taki bezpretensjonalny cętkowany cud na swoim parapecie, nie pożałujesz!

Valentina MIRONOVA, Bataysk, Region Rostowski Zdjęcie autorki i Valentiny VASILEVSKAYA

ZEPHIRENTES: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Łacińska nazwa Zephyranthes jest tłumaczona jako „kwiat zachodniego wiatru” i odzwierciedla nieoczekiwany wygląd szypułek oraz szybki rozwój kwiatów tej rośliny. Z powodu tej funkcji pianki są często nazywane „upstart”.

Zephyranthes to małe rośliny z małymi cebulkami o średnicy do 2,5-3 cm i wąskimi liniowymi liśćmi do 30 cm długości, które najczęściej rosną jednocześnie z kwiatami. Szypułka o długości 20-30 cm nosi pojedynczy stosunkowo duży kwiat otoczony dwoma połączonymi przylistkami. Jego żywotność wynosi tylko kilka dni, ale każda żarówka może tworzyć kilka szypułek, więc zamiast zwiędłych kwiatów pojawiają się nowe kwiaty.

Kwiaty Zephyranthes różowe, białe lub żółte z okwiakiem w kształcie lejka wiosną i latem, a niektóre gatunki zimą. W przypadku zapylania powstaje owoc - pudełko z płaskimi ciemnymi nasionami.

Należy pamiętać, że pianki zawierają toksyczne alkaloidy. W niektórych krajach są one stosowane jako rośliny lecznicze..

Zephyrantes Care

Zephyrantes jest światłolubny i czuje się dobrze w bezpośrednim świetle słonecznym. Latem roślinę można zabrać na loggię, na balkon, a nawet posadzić na otwartym terenie. W sezonie wegetacyjnym podlewanie jest regularne, ale umiarkowane - w miarę wysychania górnej warstwy gleby, bez przelewania się i stagnacji wody w doniczce. Wilgotność nie odgrywa znaczącej roli. Aby uzyskać pełne tworzenie pąków kwiatowych, dla cebulek przewidziany jest okres odpoczynku - suche i chłodne zimowanie.

W tym celu podlewanie stopniowo zmniejsza się jesienią, co prowadzi do żółknięcia i suszenia liści. Przechowywać w temperaturze + 12-14 (nie niższej niż +10) stopni. Cebulki bezlistne nie mogą być podlewane, a jeśli liście są częściowo zakonserwowane, roślina jest trzymana w jasnym miejscu, rzadko (raz w miesiącu) i bardzo zwilżona. Regularne podlewanie jest wznawiane po rozpoczęciu sezonu wegetacyjnego.

Przeszczep Zephyranthes

Pod warunkiem regularnego opatrunku podczas wzrostu złożonymi nawozami mineralnymi (raz na dwa tygodnie) coroczny przeszczep nie jest wymagany. Sadzone są tylko zarośnięte gniazda cebul, które stłoczone są w doniczce (mniej więcej raz na 3-4 lata). Najlepszą porą na to jest wiosna, pod koniec okresu odpoczynku. Cebulki sadzi się na żyznej luźnej i dobrze przepuszczalnej glebie, pogłębionej tak, aby wierzchołki znajdowały się na poziomie powierzchni podłoża. Aby uzyskać maksymalny efekt dekoracyjny, stosuje się szerokie i niskie doniczki, w których sadzonych jest kilka kopii jednocześnie. Pierwszy raz podlewał bardzo ostrożnie, aby zapobiec gniciu żarówek.

Hodowla

Najłatwiej jest rozmnażać pianki z żarówkami potomnymi. Rzadziej według nasion. Aby je uzyskać, wymagane jest sztuczne zapylanie kwiatów. Sadzonki zwykle kwitną przez 3-4 lata.

Różnorodność

W subtropikalnych i tropikalnych regionach Ameryki występuje około 40 gatunków pianek. W warunkach pokojowych najczęstsze: - Zephyranthes Atamas (ZEPHYRANTHES atamasca) o białych kwiatach, pochodzących z południowych stanów USA;

- śnieżnobiałe cefiryty (Zephyranthes Candida) z krokusami, białe kwiaty, z tropikalnej strefy wschodniej Ameryki Południowej. Ulubiona roślina doniczkowa, znana w kulturze od 1515 r. W przeciwieństwie do innych gatunków liście pozostały w uśpieniu;

- Zephyranthes o dużych kwiatach (Zephyranthes grandiflora) z dużymi różowymi kwiatami, rośnie w Meksyku, Gwatemali na wyspie Jamajka;

- różowe Zephyranthes (Zephyranthes rosea) z różowymi kwiatami, z Ameryki Środkowej, różnią się od 3tabhfyntcf o dużych kwiatach w mniejszych rozmiarach;

- Złote Zephyranthes (Zephyranthes aurea) ze złotożółtymi kwiatami, pochodzące z Peru.

Mniej powszechne są cytrynożółte Zephyranthes (Zephyranthes citrina) z jasnożółtymi kwiatami, Drummond Zephyranthes (Zephyranthes drummondii) - z białymi kwiatami o odcieniu łososiowożółtym, Zephyranthes Lindleya (Zephyranthes lindleyana) i inne duże róże.

Hodowcy wyhodowali dziesiątki odmian z kwiatami o różnych kolorach, kształtach i rozmiarach. Współczesne odmiany są reprezentowane przez zefirowe pastelowe kolory, niezwykłe odcienie czerwieni, dwukolorowe z jasnym kontrastującym środkiem, a także w paski i podwójne kwiaty.

© Mikhail MANYAKOV, szef kwiatostanu klubu miłośników roślin doniczkowych, Grodno

CRINUM: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

W mojej rodzinie amarylis crinum czerwonawy (Crinum erubescens) pojawił się trzy lata temu jako dziecko. Kwiaciarnie narzekają, że długo nie kwitnie, rośnie liście przez lata.

Udało mi się podziwiać jego kolory w ciągu zaledwie kilku lat. Sekret jest prosty - do kwitnienia krinum potrzebuje okresu odpoczynku w chłodnym miejscu.

1 rok Powstałe dziecko Krinum zostało posadzone w zakupionej uniwersalnej glebie z dodatkiem substancji rozsadzających (perlit, gruboziarnisty piasek). Bezpiecznie zapuściła korzenie i zaczęła rosnąć.

Podlewanie umiarkowane i równomierne przez cały rok, trzymane w jasnym miejscu. Drugi rok. Przeszczepiony do większej doniczki. Krinum powiększył się i zwiększył liczbę „dzieci” - co oznacza, że ​​stał się wystarczająco duży na okres odpoczynku. Jesienią stopniowo zmniejszał podlewanie i przenosił go na loggię. Tam krinum odpoczywał w chłodnym miejscu do lutego z rzadką wilgocią raz na półtora miesiąca. W tym czasie niektóre „dzieci” wyschły z powodu braku wilgoci.

Pod koniec zimy wznowiła zwykły schemat podlewania, ale nie przeszczepiła rośliny, ponieważ ścisła doniczka w dorosłym krinum stymuluje kwitnienie. Trzeci rok. Wiosną i przez całe lato krinum aktywnie rosło, dorastając dzieci, a czasem je susząc. Jesień ponownie wysłała go na loggię przy minimalnym podlewaniu. I wreszcie na wiosnę pojawiła się dzióbek szypułki!

Codziennie zaglądałem do środka - jak rośnie tam „strzałka”.

Tydzień czekał na długo oczekiwane kwitnienie - niestety kwiaty krinum, podobnie jak wiele amarylis, szybko znikają.

Jak odróżnić od innych

Często spotykam się z faktem, że ogrodnicy mają tę niesamowitą roślinę, ale albo mylą ją z innymi przedstawicielami rodziny Amaryllis, albo wcale nie wiedzą, kto to jest ani jak się nazywa. Krinum zarówno w formie kwitnącej, jak i nie kwitnącej jest łatwy do odróżnienia:

  • - Liście Krinum rosną w kółko, pozostawiając środek, skręcony w rurkę;
  • - jeśli wyciągniesz suche łuski, rozciągnie się „pajęczyna” (typowa tylko dla krinum);
  • - a jeśli krinum zakwitło, jest dość proste: jego kwiaty nie mają korony, jak hymenocallis, którym często się boi.

Rodzaj został nazwany „ledeburia” na cześć słynnego niemieckiego botanika, badacza Syberii i Ałtaju, Karla Friedricha von Ledeboura. Sama roślina pochodzi z prowincji Cape w Południowej Afryce, gdzie rośnie na otwartych równinach i w suchych równinach rzek zalewanych w porze deszczowej..

Ledeburia ma bardzo piękne liście lancetowate o wysokości 7-10 cm, fioletowo-fioletowe poniżej i srebrzysto-zielone z zielonymi plamami na górze.

Elena KUZNETSOVA, Penza. Zdjęcie Tatyana SANCHUK

LEDEBURIA: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Ledeburia publiczna (Ledebouria socialis) lub Scylla violet (Scilla violacea) - jedna z niewielu roślin cebulowych, która jest dekoracyjna przez cały rok.

Żarówka jest mała, fioletowa, zwykle do połowy zanurzona w ziemi. Obficie uformowane cebulki wkrótce wypełniają garnek, tworząc rodzaj kurtki, dla której nazwali ledeburia publiczną. W marcu i kwietniu na roślinach z dużymi cebulami pojawiają się kwiatostany z zielonkawymi kwiatami w kształcie dzwonu.

Ledeburia Care

Ledeburia jest światłolubna i woli okna południowe, może również rosnąć na oknach zachodnich lub południowo-wschodnich (przy niewystarczającym oświetleniu kolor liści może blaknąć), jest mało wymagająca do wilgotności powietrza. Dobrze rozwija się w luźnym podłożu odżywczym, na przykład w glebie liściastej z dodatkiem próchnicy. Wymaga umiarkowanego podlewania, gliniana bryła powinna regularnie wysychać. Wiosną i latem ledeburia jest karmiona nawozami do cebul lub złożonymi nawozami z przewagą potasu - w połowie zalecanej dawki raz na dwa tygodnie. W lecie roślinę można wynieść do ogrodu, ale należy pamiętać, że nie toleruje spadku temperatury poniżej +7 stopni.

Hodowla Ledeburii

Ledeburia jest rozmnażana przez cebulki potomne, które można oddzielić o każdej porze roku, ale łatwo ją również rozmnażać za pomocą nasion. Zaleca się, aby co 3-4 lata przesadzać zarośnięte gniazda na nowym podłożu, oddzielając jednocześnie nadmiar cebul, tym samym lekko odmładzając roślinę.

Możliwe trudności

Ledeburia jest dość bezpretensjonalna i rzadko dotknięta szkodnikami i chorobami. Spośród głównych szkodników możemy wymienić przędziorek i pochwę; czasami mszyce i wciornastki mogą zaszkodzić. W wyniku przelewu, szczególnie zimnej wody, może gnić korzenie. Rośliny powinny być okresowo kontrolowane, aw razie potrzeby należy stosować odpowiednie preparaty..

Różnorodność

Oprócz publicznej ledeburii w kulturze upraw domowych, można również znaleźć Cooper (Ledebouria cooperi) i żółtą ledeburię (Ledebouria luteola). Ledeburia Coopera ma zielone liście z podłużnymi fioletowymi paskami i jasne różowe pachnące kwiaty. Żółte liście Ledeburia są mniejsze, żółto-zielone, z wzorem ciemnych plam.

© Tatyana KUSHNIKOVA, kolekcjonerka roślin, Nowosybirsk

SCADOXUS: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Byłem pod wielkim wrażeniem, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem jasne, niezwykłe kwitnienie scadoxus - nad ziemią w doniczce, na bezlistnych szypułkach trzy spektakularne ażurowe kwiatostany przypominające gigantyczne mlecze górujące.

Scadoxus multiflorum (Scadoxus multiflorus) jest jednym z 9 gatunków z rodzaju roślin bulwiastych z rodziny Amaryllis. Ukazuje się w Południowej Afryce, na Półwyspie Arabskim i na Seszelach. Występuje w nizinach i lasach górskich, sawannie, na łąkach i pastwiskach, wzdłuż brzegów rzek, gdzie rośnie w cieniu drzew i krzewów. W kulturze scadoxus jest uprawiany jako roślina doniczkowa, do destylacji w różnych momentach, a nawet jako roślina cięta.

Wcześniej roślina ta była przypisywana rodzajowi Gemanthus (Haemanthus), którego nazwa w języku greckim oznacza „krwawy kwiat”. W 1976 roku został wyróżniony jako niezależny rodzaj Skadoxus, jednak popularne nazwy wciąż odzwierciedlają specyficzny kolor kwiatów, na przykład język angielski tłumaczy się jako „krwawa lilia”.

Zobacz funkcje

Kwiatostan w kształcie kulistego parasola może osiągać średnicę 25 cm i liczyć do 200 cynobrowych kwiatów z wąskimi płatkami i długimi pręcikami.

Każda żarówka tworzy jeden kwiatostan na sezon. Po zapyleniu jagody przywiązuje się do 1 cm średnicy, które podczas dojrzewania stają się czerwone. Duże i cienkie liście o teksturowanej złożonej powierzchni, wytłoczonych żyłach i falistych krawędziach rosną w tym samym czasie, co szypułka lub forma po kwitnieniu. Ogonki liści ściśle zwinięte i tworzą fałszywą łodygę, często z czerwonawo-brązowymi lub ciemnofioletowymi plamami.

Różnorodność

Typowy Scadoxus multiflorum, który był wcześniej uważany za podgatunek (Scadoxus multiflorus subsp. Multiflorus) lub Hemanthus multiflorum (H. multiflorus), to mała roślina z suchych i słonecznych sawann. Szypułka z reguły pojawia się przed wzrostem liści. Okres odpoczynku wyrażony i długi.

Ponadto, zgodnie z nowoczesną klasyfikacją, botanicy wyróżniają dwa podgatunki, które różnią się budową kwiatów, wielkością rośliny i obszarem rozmieszczenia w przyrodzie.

Scadoxus multiflorus subsp. katharinae, wcześniej znana jako Hemanthus Katerina (N. katharinae), jest najwyższym przedstawicielem gatunku (do 120 cm) z fioletowymi plamami na pseudostemie. Kwitnie jednocześnie z tworzeniem się liści, preferuje półcień. Krótki okres odpoczynku.

Scadoxus multiflorus subsp. longitubus był wcześniej nazywany Hemanthus long-tubular (N. longitubus) lub Hemanthus Mann (N. mannii). Rzadko spotykany w kulturze, głównie w kolekcjach ogrodów botanicznych.

Znane odmiany scadoxus z dużymi kwiatostanami - „Konig Albert”, „Andromeda” i „In Rainbows”, uzyskane przez skrzyżowanie wielokolorowego słodkiego kuskusu (ssp. Katharinae) ze słodkim ogniskiem granatu (Scadoxus puniceus) i słodkim ogonem (Scadoxus membranaceus). Odmiana „Orange Wonder” uprawiana jest jako roślina do cięcia, a kwiatostany w krzewie zachowują dekoracyjność nawet przez dwa tygodnie.

Sweet Focus - Care

Scadoxus jest rośliną swiatłolubną, jej optymalne jest od jasnego, ale rozproszonego oświetlenia do lekkiego półcienia. W bezpośrednim świetle słonecznym liście mogą się poparzyć. Luźne, przepuszczalne i dobrze przepuszczalne podłoże bogate w materię organiczną, na przykład na bazie gleby kompostowej, nadaje się do uprawy. Podczas kwitnienia i wegetacji przydatne jest regularne nawożenie złożonymi nawozami.

Latem wskazane jest wyniesienie rośliny na świeże powietrze - na loggię, na balkon. Podczas aktywnego wzrostu są one podlewane oszczędnie, w upale - obficie, ale bez podlewania, co może powodować gnicie korzeni i cebul.

Jesienią podlewanie zmniejsza się, po wyschnięciu części nadziemnych garnek z żarówką umieszcza się w chłodnym miejscu (+ 10-15 stopni). W okresie uśpienia (zwykle od października do stycznia) gleba jest rzadko nawilżana i mało.

Dorosłe skadoksy są przeszczepiane co 2-3 lata po kwitnieniu, zanim rozpocznie się wzrost, podczas gdy cebula nie jest całkowicie zakopana.

Rozmnażanie słodyczy

Roślina jest rozmnażana przez cebulki potomne lub uprawiana ze świeżo zebranych nasion. Nasiona są obrane, umyte i delikatnie wciśnięte w luźne podłoże. Sadzonki kwitnące muszą czekać co najmniej trzy lata.

© Mikhail MANYAKOV, szef kwiatostanu klubu miłośników roślin doniczkowych, Grodno

ŚWIECE: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Roślina ta jest popularna wśród hodowców kwiatów ze względu na uderzające egzotycznie wyglądające kwiaty z pięknie zakrzywionymi aksamitnymi płatkami (płaty okwiatu) pomalowane na bogaty czerwony odcień cynobru..

Rodzaj Sprekelia (Sprekelia) z rodziny Amaryllis był wcześniej uważany za monotypowy, to znaczy reprezentowany przez jedyny gatunek - Sprekelia najpiękniejszy (Sprekelia formosissima). Obecnie botanicy dodali do niego kilka nowych gatunków, w szczególności Sprekelia howardii, bardziej zwartą roślinę z wąskimi płatkami nazwaną na cześć eksperta od bulw Thada Howarda, Sprekelia glauca z niebieskawym liście i niektóre inne, które nie rozprzestrzeniły się jeszcze w kulturze.

Sprechelia - endemiczna część Meksyku, została wprowadzona do Europy w XVI wieku i otrzymała swoją nazwę na cześć burmistrza

Hamburg Sprekelsen (Johann Heinrich von Spreckelsen, 1691-1764), zaangażowany w jego uprawę. Ta bulwiasta roślina jest czasem nazywana lilią aztecką, lilią templariuszy, lilią św. Jakuba i meksykańską amaryllą..

Funkcje rodzaju

Kwiaty Shprekelia charakteryzują się wyraźnym zygomorfizmem (jedna oś symetrii), co jest rzadkie w amarylisach. Trzy górne segmenty są wyprostowane, górne części są wygięte do tyłu, pozostałe trzy są skierowane w dół. Kwiaty mają delikatny waniliowy zapach. Każdy szypułka wieńczy pojedynczy kwiat, jednak duże cebule mogą jednocześnie tworzyć kilka szypułek (2-3). Shprekelia kwitnie wiosną lub wczesnym latem, w dobrych warunkach, czasami obserwuje się powtarzające się kwitnienie jesienią. Jednak roślina nie zawsze jest zadowolona z kwiatów każdego roku. W przypadku naruszenia technologii rolniczej może być „kapryśna” i zamiast układać pąki kwiatowe, może wyrosnąć na cebulki potomne.

Shprekelia: odejście

Należy pamiętać, że shprekelia jest lekka i kocha ciepło. Dla dobrego rozwoju w sezonie wegetacyjnym wymaga wysokiego oświetlenia z ułamkiem bezpośredniego światła słonecznego i temperatury + 20-25 stopni. Latem roślinę można wynieść na loggię lub na balkon. Podlewanie wiosną i latem powinno być umiarkowane. Należy unikać wilgoci na cebulce, podlewania gleby i stagnacji wody na patelni. Łatwe suszenie między podlewaniem jest dopuszczalne. Nawożenie złożonymi nawozami mineralnymi co dwa tygodnie.

Lądowanie shcheprelia

Dobry drenaż jest jednym z warunków sukcesu kultury shtrekeliya. Warstwa kamyków, odłamków lub ekspandowanej gliny powinna wynosić co najmniej 3 cm. Doniczka powinna być wybrana z uwzględnieniem perspektyw wzrostu na trzy lata, ponieważ shprekelia czasami boleśnie dostrzega uszkodzenie korzenia podczas przeszczepu. Podłoże składa się z darni, próchnicy, torfu z dodatkiem proszku do pieczenia <крупнозернистый песок, перлит, вермикулит) для обеспечения хорошего воздухообмена, так как корневая система негативно реагирует на уплотнение почвы. При посадке луковицу заглубляют на половину ее высоты или чут болше — верхушка обязателно должна находится над поверхностю субстрата. Под донце полезно насыпат слой крупнозернистого песка.

Okres odpoczynku

Długie i wąskie liście, które pojawiają się podczas lub bezpośrednio po kwitnieniu, obumierają jesienią po stopniowym zaprzestaniu podlewania. W okresie spoczynku, który trwa do końca zimy, cebulki są suche w doniczkach w temperaturze + 10-15 stopni. Podlewanie ostrożnie wznowić dopiero po pojawieniu się szypułki lub na początku wzrostu liści.

Więcej o Shprekelii

Roślina jest zwykle rozmnażana przez cebulki potomne, które są oddzielane podczas przesadzania.

Spośród chorób i szkodników największym niebezpieczeństwem jest stagnacja sporozy lub „czerwonego poparzenia”, wełnowca, przędziorków i łusek.

Większość shcheprelia w kulturze jest reprezentowana przez komercyjny klon Superba. Asortyment obejmuje również odmiany „Grandifiora” (kwiaty do 15 cm), „Orient Red”, „Peru”, „High Priest” i inne z kwiatami w różnych odcieniach czerwieni i różu. Hodowcy hodowali mieszańce z hippeastrum - hippeastrelia (Hippeastrelia) i gabrantus - sprekantus (Sprekanthus).

© Mikhail MANYAKOV, szef klubu roślin domowych

EVKOMIS: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

W Europie Zachodniej, szczególnie w Holandii, eukomis są bardzo popularne. Są idealne do sadzenia w pojemnikach, doniczkach i doniczkach, takich jak rośliny sezonowe w dobrze oświetlonych pokojach..

Nazwa tego rodzaju żarówek z rodziny Hiacynt jest tłumaczona z greckiego jako „piękne grzbiety”. Nie na próżno hodowcy kwiatów nazywają eukomię lilią czubatą i konwalią z Południowej Afryki, a angielska nazwa ananas-roślina wskazuje na podobieństwo do ananasa - szczotka kwiatowa wieńczy rozetę liści (grzebień).

Kwiaty otwierają się w tym samym czasie, tworząc falę kwitnącą, która przechodzi przez kwiatostan od dołu do góry, co pozwala roślinie zachować atrakcyjność przez długi czas. W naturze eukomy rosną u podnóża Południowej Afryki, a także w niskich, podmokłych miejscach. W rodzaju jest 16 gatunków, wszystkie z nich są ozdobne. W kulturze jest jesień, dwukolorowa, falista, kropkowana itp..

Rosną dowody od 2004 roku. Na początku - jesienne eukomidy z żółtymi kwiatostanami i przyjemnym zapachem ogórka pomidorowego (!), Później nabył cebulę większego dwukolorowego eukomis z zielonkawo-bordowymi kwiatostanami.

Technologia rolnicza

Uwielbiam te rośliny za ich oryginalne długie kwitnienie, duże soczyste liście i bezpretensjonalność w uprawie. Okres od sadzenia cebul w doniczce do kwitnienia wynosi około dwóch miesięcy. Roślina jest światłolubna - odpowiednie są południowe, południowo-wschodnie okna. Sadzę żarówki na przełomie marca i kwietnia. W doniczce wymagany jest drenaż (kamyki, ekspandowana glina). Gleba - mieszanka ziemi darniowej, próchnicy i piasku (3: 2: 1) lub zwykłej gleby ogrodowej zmieszanej z piaskiem (4: 1).

Lepiej jest wziąć doniczkę do sadzenia plastiku, dużą - im większa objętość, tym silniejsza jest roślina. Próbowałem posadzić trzy cebule w jednej szerokiej doniczce, ale rośliny dawały wąskie wydłużone liście, małe kwiatostany. Podlewanie - umiarkowane na wiosnę, obfite latem, ale bez zastoju wody na patelni. Lepiej jest wziąć ciepłą, osiadłą wodę. Przeszczep - każdej wiosny w świeżej glebie. Wiosną i latem można stosować nawóz do roślin kwitnących. Dodaję Agricola (0,5 łyżki stołowej na litr wody raz na 2 tygodnie). Latem często przecieram szerokie liście wilgotną gąbką..

Rozmnażaj roślinę za pomocą cebul potomnych, rzadziej nasion.

Wiosna. Sadzę żarówki, w których widoczne są jasne pędy. Umieszczam górę na poziomie gleby. Najpierw z żarówki pojawia się rozeta liści. Kiedy roślina rozwija 6-8 liści, szypułka zaczyna się rozwijać. Jesienne kwiaty Eucomysus są białawo-żółte, dlatego nazywam ten gatunek „ananasową świecą”. Dwukolorowe kwiaty eukomii są oryginalne: zielono-białe z bordową obwódką i bordowymi pręcikami. Liście są nakrapiane poniżej, szypułka pokryta jest burgundowymi plamami. nieopisane piękno!

Czas kwitnienia eukomis zależy od czasu sadzenia cebul. Aby przedłużyć kwitnienie, sadzić je w kilku etapach, od końca marca do końca maja. Przy wczesnym sadzeniu pierwsze kwiaty pojawiają się późną wiosną.

Lato. W ekstremalnym upale w otwartych, słonecznych miejscach liście natychmiast tracą napięcie. Obficie nawilżam, po wyschnięciu kwiatów podlewanie stopniowo się ogranicza. Ścinam łodygę kwiatu, gdy jest całkowicie sucha. Wyjmuję doniczki w ogrodzie i stawiam w jasnym miejscu, rzadko podlewając. W deszczowe lata liście roślin wystawione na działanie ogrodu mogą uszkodzić ślimaki. We wrześniu przestaję podlewać.

Jesień zima. Kiedy liście są suche, wyjmuję cebulki z doniczek, przynoszę je do domu i suszę. Nie usuwam suchych korzeni. Przechowuję żarówki w pudełku z piaskiem w komorze warzywnej lodówki w niskiej dodatniej temperaturze. Nie nawilżyć.

© Marina SPITSINA. Penza

EUCOSIA: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Kilka lat temu, przypadkowo widząc paczkę z nieznaną rośliną w sklepie, kupiłem kilka cebuli. Po powrocie do domu zacząłem wymyślać, jak ją wyhodować. Okazało się, że jest to rzadka żarówka w kolekcjach pokojowych z rodziny Amaryllis. Ponieważ było bardzo mało informacji, musiałem rozwijać eukrosję metodą prób i błędów..

Lilia peruwiańska

W naturze istnieje 8 rodzajów eukrozy (eukrozy). Jest to niezwykła i rzadka roślina w naszych szerokościach geograficznych, pochodząca z Ameryki Południowej, po raz pierwszy znaleziona w Peru w 1817 roku, stąd nazwa „lilia peruwiańska”. Powszechnie spotykany w Ekwadorze.

Podobnie jak wielu przedstawicieli amarylis, eukrosia tworzy żarówkę. W naturze podczas suszy roślina ma okres uśpienia, więc podczas uprawy w domu powinieneś spróbować stworzyć podobny reżim. Pokoje zawierają głównie dwukolorową eukrosję (Eucrosia bicolor).

Roślina kwitnie późną wiosną i wczesnym latem. Najpierw pojawia się cienki długi szypułka, a dopiero potem wychodzi. Oryginalne kwiaty z długimi pręcikami, spoczywające na smukłych łodygach, niestety nie żyją długo. Aby cieszyć się kwitnieniem co roku wiosną i latem, należy uważnie pielęgnować roślinę.

Pielęgnacja eukrozy

Zimą eukrosja jest w spoczynku. W tej chwili trzymam go w suchej glebie, w chłodnym miejscu o temperaturze + 10-12 stopni. W połowie wiosny przesadzam ponownie, oddzielając cebulowe dzieci i nie podlewam, dopóki nie pojawi się wierzchołek szypułki.

Sadzę eukrosję w zakupionej glebie z dodatkiem piasku, kilku cebuli w jednej doniczce. Roślina uwielbia jasne światło słoneczne, dlatego stoi na moich południowych oknach, ale osłaniam ją przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych, aby nie było poparzeń liści. Latem, w okresie aktywnej wegetacji, podlewam, gdy gleba wysycha, karmię Fertikę kilka razy w sezonie. Wraz z nadejściem jesieni ograniczam podlewanie. Liście eukrosji stopniowo zanikają i wkrótce znów odpoczywa do następnego sezonu.

© Elena KUZNETSOVA, Penza

EUHARIS: LĄDOWANIE I PIELĘGNACJA

Jedną z pierwszych roślin, które pojawiły się u mnie dwadzieścia lat temu, była eucharis. Dla mnie to nie jest tylko piękna roślina doniczkowa, ale ulubiony kwiat mojej matki, który nazwał po prostu lilią. Kiedy dowiedziałem się, że jest to prawidłowa nazwa, bardzo się ucieszyłem, że naprawdę okazała się lilią - Amazonką.

Przez długi czas nie było problemów z eucharystią, wyglądała luksusowo. Mała, ale szeroka doniczka była pełna cebul, wielkie błyszczące liście na wysokich łodygach ozdabiały roślinę przez cały rok, a wiosną i jesienią pojawiały się 3-5 kwiatowych strzał z śnieżnobiałymi pachnącymi kwiatami. Nie przeszkadzałem lilii przeszczepami, nie nadużywałem nawozów (a wtedy nie było ich wiele), ale kiedy pojawiły się strzały kwiatów, podlałem

zasadzić słabym roztworem nadmanganianu potasu (tak jak zrobiła to moja matka). Po kwitnieniu zmniejszone podlewanie, dzięki czemu gleba dobrze wysycha.

Deszcze nie są dla niego

Problem przyszedł, jak zawsze, nieoczekiwanie. Około osiem lat temu, latem, zabrałem roślinę do ogrodu, w deszczu. Nasze lato jest upalne, deszcze są ciepłe, dlaczego tropików nie ma? A po kilku dniach musiałem wyjechać w podróż służbową, eucharis pozostała w ogrodzie. Po powrocie do domu tydzień później zobaczyłem, że roślina nie wygląda całkiem zdrowo, liście zostały zasadzone, niektóre pożółkłe. Podczas mojej nieobecności padało, doniczka stała na palecie, a gleba była zbyt mokra. Pozwalam nadmiarowi wilgoci spłynąć, odciąć żółte liście i przyprowadzić roślinę do domu. Minęło trochę więcej czasu, ale nie nastąpiła poprawa, liście nadal żółkły. Konieczne było podjęcie środków nadzwyczajnych.

Środki ratunkowe

Przede wszystkim konieczne było sprawdzenie korzeni. Odciąłem resztę liści i wyjąłem zawartość garnka. Prawie wszystkie żarówki były pokryte miękkimi szarymi plamami z różowymi krawędziami i nie było korzeni. Z dziewiętnastu cebuli tylko jedna była czysta.

Oczywiście teraz starałbym się uratować mniej dotknięte żarówki, wyciąć je do czystej tkanki, potraktować fungicydem, wysuszyć i umieścić w osobnych doniczkach. Ale potem pospieszyłem, by oddzielić jedyną zdrową cebulę, umyłem ją, potraktowałem roztworem Maxima i posadziłem w małej doniczce na świeżej ziemi.

Szczęśliwe zakończenie

Nie podlewałem go przez tydzień, a następnie bardzo ostrożnie zwilżyłem glebę. Po około trzech miesiącach pojawiła się nowa kartka. Po roku było ich już trzy i wymagało przeszczepienia do nieco większej, stabilnej doniczki. Podczas przesadzania widziałem, że bulwa urosła, a korzenie są czyste i zdrowe. Minęło jeszcze kilka lat, zanim żarówka dała dzieciom i zakwitła..

Teraz eucharis kwitnie dwa razy w roku, w kwietniu i październiku. Nie jest konieczne oddzielanie pojawiających się dzieci. Lilia amazońska kwitnie obficie tylko w bliskim towarzystwie.

© Valentina MIRONOVA, Bataysk, obwód rostowski Zdjęcie Gennady KARCHEVSKY

PROBLEMY Z WZROSTEM ŻARÓWEK

Oczywiście każdy rodzaj lub gatunek rośliny bulwiastej ma swoje własne niuanse pod względem zawartości, a także trudności, które można napotkać. Ogólnie niektóre z nich można uznać za przykład hippeastrum..

1. Rośliny cebulowe nie kwitną

Stwórz komfortowe warunki, dostosuj pielęgnację - światło, ciepło, luźne żyzne gleby, nawadniane ciepłą wodą, regularne nawożenie złożonym nawozem z mikroelementami. Aby stymulować wszystkie procesy życiowe, w tym kwitnienie, można traktować liście preparatami „Bud”, „Jajnik”, „Krezatsin”, „Cyrkon”, „Do-Motsvet” itp..

2. Dolne liście żółkną

Jeśli pozostałe liście są powolne, najprawdopodobniej roślina zostanie zalana, co jest niebezpieczne z powodu pojawienia się różnych zgnilizny. Między podlewaniem należy pozwolić glebie wyschnąć i ważne jest, aby używać tylko ciepłej wody. Możesz traktować roślinę immunostymulantami (Epin, Cyrkon), a do profilaktyki za pomocą niektórych biofungicydów, na przykład Albit.

Jeśli liście są elastyczne, to kiedy zmieniają kolor na żółty, należy sprawdzić roślinę pod kątem szkodników. A jeśli żarówka jest zdrowa, warunki zatrzymania są prawidłowe, wówczas pożółkłe dolne liście pod nieobecność młodych rosnących mogą wskazywać, że po prostu przygotowuje się do odpoczynku. W takim przypadku podlewanie jest zminimalizowane, a roślina jest czyszczona w chłodnym miejscu..

3. Kwiaty są blade i nie utrzymują się długo na roślinie, oparzenia są zauważalne na liściach

Takie znaki wskazują na nadmiar

bezpośrednie działanie promieni słonecznych w połączeniu z niedostateczną wentylacją (na przykład na parapetach słonecznych okien w źle wentylowanych pomieszczeniach). Roślinę należy usunąć w półcieniu lub pritenit i zapewnić dobre napowietrzanie.

4. Czerń pąki

Może się to zdarzyć, gdy jest przechowywany w warunkach niskiej temperatury i światła oraz wysokiej wilgotności gleby i powietrza (na przykład wilgotne, zimne okno werandy w prywatnym domu). Konieczna jest zmiana warunków na bardziej wygodne, z umiarem i tylko ciepłą wodą. Może być leczony lekami antystresowymi..

5. Powolny rozwój

Możliwym powodem jest brak żywienia w ostatnim sezonie. Cebulki należy karmić nie tylko podczas kwitnienia, ale do okresu spoczynku. Jeśli plamienie zostanie zaobserwowane na liściach w tym samym czasie, gdy wzrost zostanie zatrzymany, roślinę należy zbadać pod kątem chorób lub szkodników.

6. Cebula nie zaczyna rosnąć miesiąc po posadzeniu

Najprawdopodobniej brakuje jej siły, aby się „obudzić” - żarówka krytycznie osłabła (zbyt sucha) z powodu nieprawidłowo zorganizowanego okresu odpoczynku - za długa, sucha, gorąca itp. Możesz spróbować go ożywić - usuń wszystkie suche łuski i zanurz w stymulatorze wzrostu (Krezatsin, Zircon, Epin), a następnie upuść go ponownie. Jeśli po 2-3 tygodniach nie zobaczysz wyniku, żarówka nie jest już żywotna.

Tatyana KUSHNIKOV A, specjalista ds. Ochrony roślin, Nowosybirsk

Choroby i szkodniki żarówek

Szkodniki i choroby nie tylko powodują wielką szkodę dla roślin domowych, zmniejszając ich walory dekoracyjne, ale często mogą prowadzić do ich śmierci.

Doświadczeni ogrodnicy wiedzą, że dzięki starannej i właściwej pielęgnacji rośliny stają się nie tylko piękniejsze, ale także bardziej odporne na szkodniki i choroby. Przede wszystkim dotyczy to okazów, których odporność jest osłabiona przez niesprzyjające warunki: nieregularne podlewanie (szczególnie przepełnienie zimną wodą), złe warunki oświetleniowe (rośliny albo nie mają wystarczającej ilości światła, albo słońce zbyt gorąco pali delikatne liście), słabą glebę i niewystarczające odżywianie, suche powietrze i warcaby. Często sami wprowadzamy do domu nieproszonych gości z nową rośliną.

Bulwiaste rośliny domowe są często uszkadzane przez wełnowce, pajęczaki i roztocza cebulowe, owady łuskowate i pseudoskapule, a także wszystkożerne mszyce, czasami wciornastki i mączliki. Owad amarylisowy (Pseudococcus amaryllidis) - małe owady (1-3 mm) o owalnym lub wydłużonym ciele, których skupiska znajdują się w dolnej części liści, a nawet pod łuskami.

Samice są bardzo płodne i chronione przez woskową powłokę na powierzchni ciała. Niezawodnie chroni owada przed kontaktowymi chemikaliami. Samce są mniejsze niż kobiety, mają parę przezroczystych skrzydeł, nie żyją długo i nie karmią się w wieku dorosłym. Larwy pierwszego wieku („wózki”) są bardzo ruchliwe, szybko osiedlają się w sąsiednich roślinach. Robak Amarylis szkodzi jedynie hippeastrum i amarylis. Mealybug (nadmorski) (Pseudococcus maritimus), w przeciwieństwie do amarylis, nie uszkadza cebulki, tworząc kolonie tylko u podstawy liści. Szkodnik ten jest wielordzeniowy i oprócz cebul można go znaleźć na owocach cytrusowych, kaktusach, colach i wielu innych roślinach domowych. Zewnętrznie iw cyklu rozwojowym szkodnik ten jest podobny do robaka amarylisowego.

Robaki żywią się sokiem roślinnym, w wyniku czego zatrzymuje się wzrost i rozwój tego ostatniego. Z poważną porażką, liście z pokoju, roślina może umrzeć. Scutellaria (lat.Diaspididae). Powszechny i ​​niebezpieczny szkodnik roślin domowych. Gatunki różnią się rozmiarem i kolorem. Uważna kwiaciarnia może łatwo dowiedzieć się o schorzeniu owada za pomocą skali na samym początku rozprzestrzeniania się szkodnika - lepka ciecz (podkładka), którą te owady wydzielają, pojawia się na liściach. Z ciężką zmianą sadzy osadza się na irlandczyku, liście i szypułki żółkną i przedwcześnie wysychają.

Larwy i dorosłe samice są ranne. Dorosłe owady są widoczne gołym okiem jako brązowawe lub zielonkawe płytki o średnicy około 2 mm, są nieruchome. Larwy (wózki) są zielonkawe lub lekko różowawe, małe, bardzo ruchliwe i szybko rozprzestrzeniają się na zakażoną roślinę i wszystkich jej sąsiadów. Świerzb dotknięty jest głównie piankami, krynami, wallots, clivia i hymenocallis. Fałszywe tarcze lub kokcydy (łac. Coccidae) różnią się od tarcz tym, że ich skorupa lub skorupa są pozbawione warstwy woskowej, bardziej wypukłe, to wysuszona skóra martwej samicy, chroniąca jaja lub larwy. Znajdują się na szypułkach, ogonkach i żyłach liści. Szkodnik występuje najczęściej w kliwia, amarylis i hippeastrum.

Suche gorące powietrze, kurz na liściach, ciężka gleba, nieodpowiednie odżywianie i podlewanie przyczyniają się do rozwoju owadów zgorzelinowych, fałszywych osłon i robaków..

Aby walczyć z robakami i owadami łupieżowymi, hodowcy kwiatów często próbują stosować improwizowane środki, na przykład napary z niektórych roślin, zielone i mydło do prania. Ale to wszystko jest nieskuteczne, ponieważ owady te są chronione tarczą i nie ulegają nawet kontaktowi z pestycydami. Przeciw nim zaleca się stosowanie ogólnoustrojowych środków owadobójczych, które działają, gdy dostaną się do soku roślin - Aktara, Biot-lin, Iskra Zolotaya, Komandor, Sonnet +, Zubr itp. Leki te są rozcieńczane zgodnie z instrukcje i rzucić glebę w doniczce. Jeśli uszkodzenie owadów jest silne, możesz dodatkowo spryskać rośliny przygotowanym roztworem - przeciwko włóczęgom larwy. Lek „Doktor” <8 стрел-брикетов) исползоват еще проще — достаточно заглубит стрелу-брикет в почву на расстоянии 2-3 см от стебля растения и хорошо полит. Защитное действие сохраняется не менее двух месяцев.

Kleszcz cebulowy (Rhizoglyphus echinopus) jest różnorodny i niszczy większość bulwiastych roślin, a także rośliny z kłączami, bulwami i innymi soczystymi narządami podziemnymi. Hippeastrum jest najbardziej szkodliwy. Jest to kleszcz glebowy o wielkości około 1 mm, żółtawo-biały, półprzezroczysty. Larwy i dorośli są szkodliwe, które jedzą dno cebul, korzeni i łusek - zarówno podczas wzrostu, jak i podczas spoczynku podczas przechowywania. Rośliny przestają rosnąć, liście żółkną i umierają, cebule gniją i nie trzymają się dobrze w glebie. Roztocza (Tetranychus urticae) są dobrze znane miłośnikom roślin domowych. Z żarówek bardziej niż pianki, Wallot i hippeastrum.

Po zainfekowaniu przędziorkami na powierzchni liścia pojawiają się białe kropki, które ostatecznie przekształcają się w żółtawe plamy. U podstawy liści widać białą cienką pajęczynę. Liście tracą napięcie, więdną i umierają. Kleszcze są małe (około 0,5 mm), półprzezroczyste, żółtawo-zielonkawe. Szybkie rozprzestrzenianie się szkodnika ułatwia suche powietrze w pomieszczeniach, stresujące sytuacje.

Wśród roztoczy szkodliwych dla żarówek domowych można czasem znaleźć czerwonego płaskiego kleszcza lub chrząszcza szklistego (Brevipalpus obovatus). Ten kleszcz różni się od przędziorków mniejszymi rozmiarami, kolorem czerwonym i tym, że nie tworzy sieci. Głównym objawem uszkodzenia roślin mięsistymi liśćmi jest drobno posiekana powierzchnia górnej części blaszki liściowej. Do zwalczania kleszczy Stosuje się środki roztoczobójcze lub owadobójcze. Są to „Fitoverm”, „Akarin”, „Agravertin”, „Kleschevit”, „Aktellik” (mniej preferowane, ponieważ 2. klasa zagrożenia dla ludzi). Sprawdzone leki nowej generacji: „Bankol”, „Oberon”, „Apollo” <против яиц и личинок), «Ниссоран», «Санмайт». Они долше сохраняются на поверхности листев, имеют более длителный защитный период и невысокий (3-4) класс опасности для человека. Эти препараты можно приобрести в основном через интернет-магазины.

Działa również szkodliwie na żarówki: mszyce - małe siedzące półprzezroczyste owady, które wolą pędy i pąki; wciornastki - ciemne małe ruchome owady o wrzecionowatym ciele; mączlik - małe skrzydlate owady z białymi woskowymi skrzydłami. Te owady często spadają w ciepłym sezonie z ulicy i polubią większość roślin doniczkowych. Dlatego ważne jest, aby regularnie sprawdzać rośliny i okresowo myć liście. Cóż, jeśli „przeoczyły”, a szkodniki się rozmnożyły, wówczas znakomita większość insektycydów ogólnoustrojowych i kontaktowych działa przeciwko nim. Tylko przy zakupie preferuj leki bezpieczniejsze dla ludzi z klasą zagrożenia 3-4. Pułapki w kolorze kleju można stosować przeciwko mączlikom i grzybom komarów, których larwy mogą uszkodzić cebulki osłabionych roślin..

Choroby kwiatów cebulowych

Głównymi chorobami roślin cebulowych są fusarium, stagonosporoza i antraknoza. Stagonosporoza lub oparzenie czerwonych grzybów wpływa na wszystkie części rośliny - korzenie, cebulę, liście i strzały kwiatów. Występuje w amarylisach, hippeastrum, rzadziej w clivia. Na chorych roślinach

pojawiają się wydłużone czerwonawo-fioletowe plamy. Uszkodzona tkanka mięknie, a następnie wysycha i pęka, tworzą się wrzody. W miejscach porażki liść jest rozdarty, strzały kwiatów pękają, cebule gniją i giną. Nadmierne podlewanie i nagłe zmiany temperatury przyczyniają się do rozwoju choroby. Chore rośliny zarażają sąsiednie, a choroba pozostaje na cebulach. Przy niewielkim uszkodzeniu rośliny słabo rosną, ale nie kwitną. Czasami strzałka, ledwo pojawiająca się z żarówki, umiera.

Trudno jest poradzić sobie z tą chorobą. Odcięto chore liście, cebulki wytrawiono fungicydami. Można zastosować fungicydy kontaktowe: „Abiga-Peak”, „Khom”>, „Maxim”, „Rovral” itp. Preparaty systemu kontaktowego „Cuprolux”, „Ordan”, „Proton” charakteryzują się także większą skutecznością i dłuższą ochroną. Możesz użyć systemu Previkur i Skor. Jednak najlepszą ochroną przed tą chorobą jest zdrowy materiał do sadzenia. Fusarium (zgnilizna korzeni) jest chorobą grzybiczą, w której roślina usycha i wysycha, korzenie gniją i umierają. Na uszkodzonych tkankach pojawia się różowa grzybnia. Podlewanie, nagłe zmiany temperatury, słabe gleby przyczyniają się do rozwoju choroby.

Silnie dotknięte rośliny są niszczone. Jeśli choroba jest słabo rozwinięta, są one podlewane roztworami Rovral i Maxim. Do profilaktyki można polecić biopreparaty Phyto sporin M, Trichodermin, Gliocladin, Albit i Alirin. Antraknoza jest chorobą grzybową, która najczęściej atakuje rośliny osłabione lub uszkodzone mechanicznie. Pojawia się w postaci ciemnych, zaokrąglonych plam na liściach i ciemnobrązowych smug na końcach. Plamy rosną, stają się jasne w środku i czerwonawe wzdłuż krawędzi. Liście obumierają. Chorobę sprzyja wysoka temperatura, a także zwiększona wilgotność powietrza i podłoża.

Środki kontroli - usuwanie dotkniętych liści i leczenie fungicydami wymienionymi powyżej.

Chcę podkreślić, że zapobieganie jest ostatecznie bardziej skuteczne niż leczenie, a roślina o optymalnych warunkach życia jest w stanie wytrzymać większość szkodników i chorób.

© Tatyana KUSHNIKOVA, specjalista ds. Ochrony roślin, Nowosybirsk

UZDRAWIANIE PRZYDATNYCH WŁAŚCIWOŚCI ŻARÓWKI

Od dawna ludzie używają mocy roślin do leczenia wielu chorób, utrzymywania i wzmacniania zdrowia oraz dbania o skórę twarzy i ciała. Wraz z dzikimi i ogrodowymi roślinami leczniczymi wiele cebulowych roślin domowych ma również właściwości lecznicze.

Rośliny, które zostaną omówione dalej, są w większości trujące, a niektóre nawet śmiertelnie trujące przy przyjmowaniu doustnym, co wymaga ostrożnego obchodzenia się.

Od dawna udowodniono, że większość amarylis, oprócz niezwykle spektakularnych pięknych kwiatów, ma jeszcze jedną przydatną właściwość. Rośliny te leczą powietrze w pomieszczeniach, uwalniając fitoncydy. Ich niestabilna produkcja jest znacznie silniejsza niż czosnku czy cebuli, pomimo słabszego zapachu. A sok z tych roślin, w szczególności hippeastrum, ma wyraźne działanie przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe, więc jego liście stosuje się w leczeniu ran, w tym ropnych. Aby to zrobić, kawałek arkusza hippeastrum jest lekko wcierany, nakładany na ranę, przykryty folią i nakładany jest bandaż. U dzieci stosuje się je ostrożnie, ponieważ sok może powodować podrażnienie delikatnej skóry..

Bellaryna Amarylis

Zawiera również dużą ilość alkaloidu likoriny, który po spożyciu (jeśli ktoś nagle chce spróbować cebuli) powoduje biegunkę, wymioty i uszkodzenie nerek. Duże dawki są silną trucizną. Ale jednocześnie nalewka z amarylis jest od dawna stosowana w leczeniu chorób stawów (reumatyzm, zapalenie stawów, artroza, osteochondroza). Przygotowuje się go w następujący sposób: liście kroi się na kawałki 1-2 cm, umieszcza w słoiku i napełnia wódką. Nalegaj w ciemnym miejscu przez 10 dni. Smaruj chore stawy 2-3 razy dziennie. Przebieg leczenia wynosi 3 miesiące, a następnie przerwa 4 tygodnie. Zamiast liści możesz użyć cebul (jesienią, po kwitnieniu). Nalewka łagodzi ból i obrzęk, ułatwia ruch.

Krinum asiaticus (Crinum asiaticum)

Stosowany również w medycynie ludowej, jego liście są kruszone i stosowane w postaci okładów na ból głowy, gorączkę, zapalenie korzonków, w leczeniu różnych nowotworów i chorób skóry. Żarówki Krinum są bardzo toksyczne, dlatego podczas pracy z rośliną należy przestrzegać środków bezpieczeństwa.

Hiacynt wschodni (Hyacinthus orientalis)

Uważa się, że hiacynt kwitnący na parapecie przynosi szczęście domowi. Nalewkę kwiatów hiacyntu na alkoholu można pocierać chore stawy i rozcieńczać dwukrotnie przegotowaną zimną wodą - jako cudowny balsam do twarzy i ciała. Dobrze wygładza i aromatyzuje skórę, eliminując drobne zmarszczki, chroni przed szkodliwym działaniem atmosfery. Przepis na nalewkę: 50 g kwiatów hiacyntu wlewa się do 0,5 l alkoholu, nalegając na 10 dni. Filtruj przed użyciem.

Lecznicze właściwości żonkila znane są od starożytnej Grecji, gdzie z jego kwiatów wytwarzano lecznicze olejki aromatyczne. Medycyna orientalna stosowała liście żonkila w bólach głowy, chorobach nerwu kulszowego, bólach stawów, hemoroidach, a także jako środek znieczulający i gojenie ran. Do tej pory tradycyjni uzdrowiciele przygotowują wywar z żonkili do leczenia gruczolaka i procesów zapalnych prostaty, a także niepłodności męskiej. A kobietom zaleca się wlewać liście żonkila, aby umyć piersi przed zapaleniem sutka i nowotworami. Chcę przypomnieć, że przyjmowanie jakichkolwiek leków z żonkila powinno odbywać się pod kierunkiem i pod nadzorem specjalistów - roślina jest trująca, a samoleczenie jest niebezpieczne.

Zephyranthes grandiflora (Zephyranthes grandiflora)

Lecznicze właściwości tej rośliny zostały docenione nawet przez oficjalną medycynę. W USA leki z pianek mlecznych leczą cukrzycę i gruźlicę i są stosowane w hamowaniu nowotworów nowotworowych. Właściwości lecznicze wynikają z obecności w liściach i cebulkach cefirogenów aktywnych biologicznie alkaloidów likoryny, neergenu, hemantydyny itp. Ludzie również używają rośliny do leczenia wątroby <гепатитов), при абсцессах.

Do celów terapeutycznych używaj żarówek, z których ekstrahowany jest alkaloid galantaminy. Jest stosowany w oficjalnej medycynie w leczeniu chorób układu nerwowego, jest w stanie zwiększyć wydzielanie gruczołów ślinowych i potowych, a także ruchliwość jelit. Alkaloid galantamina jest przepisywany w postępującej dystrofii mięśniowej, w zaburzeniach motorycznych związanych z zapaleniem nerwów, zapaleniem wielomięśniowym, zapaleniem korzeni nerwowych oraz w przypadku efektów resztkowych po wypadku naczyniowo-mózgowym. W złożonej terapii jest wskazany w leczeniu ostrej polio i porażenia mózgowego.

Biała Lilia (Lilium candidum)

Cebulki i świeże liście mają działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Rozdrobnione cebulki stosuje się w miejscach, w których zachodzi proces zapalny, w celu złagodzenia obrzęku, a kwiaty gotowane w mleku - wrzenia. Nalewka alkoholowa do żarówek jest stosowana zewnętrznie na reumatyzm i zapalenie korzonków, w środku - jako środek wykrztuśny w chorobach układu oddechowego i jako środek wzmacniający; istnieją zalecenia dotyczące stosowania tej nalewki w celu tłumienia nowotworów nowotworowych. Przepis na nalewkę: 6-7 posiekanych cebul lilii w trzylitrowym słoju wlewa się wódką lub alkoholem i nalega w ciemności przez 2 tygodnie. Jest stosowany w zapaleniu oskrzeli i jako środek wzmacniający na 20-30 kropli rano przed śniadaniem; w onkologii - 30 ml 3 razy dziennie 2 godziny przed posiłkiem, przed zjedzeniem małego kawałka masła. Zaleca się picie połowy nalewki w pierwszej dawce - w celu sprawdzenia reakcji organizmu i uniknięcia ewentualnego zatrucia lub reakcji alergicznej. Nalewka jest przeciwwskazana u dzieci i kobiet w ciąży..

Olej z płatków białej lilii jest stosowany w bólach reumatycznych w stawach, leczeniu oparzeń, ran, hemoroidów i bólu mięśni. Przywraca skórze elastyczność i piękno, eliminuje plamy starcze..

Przepis: kwiaty (płatki) umieszcza się w ciemnym szklanym naczyniu, wylewa oliwą lub olejem brzoskwiniowym i nalega w ciemności na 2 tygodnie, czasami wstrząsając. Przechowuj olej w lodówce.

Bardzo przydatna odżywcza maseczka przeciwstarzeniowa do suchej i starzejącej się skóry, przygotowana z żółtka, 1 łyżeczka. miód z dodatkiem soku z cytryny i olejku z białej lilii. Nakłada się go na skórę twarzy i szyi przez 20 minut, a następnie zmywa ciepłą wodą.

Drób Ogoniasty (Omithogalum caudatum)

Lub cebulę indyjską (chińską) stosuje się wyłącznie jako środek zewnętrzny, ponieważ roślina jest bardzo toksyczna i może nawet poparzyć skórę. Drób jest uważany za najlepsze domowe lekarstwo w leczeniu przewlekłego zapalenia korzeni i chorób stawów. Aby to zrobić, użyj starych liści z suszonymi końcówkami. Bolesne miejsce jest wcierane kawałkiem prześcieradła o długości około 2 cm i natychmiast owinięte wełnianym szalikiem. Możesz również przygotować wywar: posiekane liście wlewa się zimną wodą w tempie 1:10, szczelnie zamyka i pozostawia na noc. Rano zagotuj na małym ogniu, ostudź i przefiltruj. Stosuj tylko zewnętrznie w przypadku bólów reumatycznych, wszelkiego rodzaju guzów i narośli.

Roślina ta jest również stosowana jako środek znieczulający na bóle głowy (wcieranie soku z rośliny w skronie i tył głowy), siniaki i ropnie, choroby skóry (nakładaj opatrunki kleikiem z liści). Nastój.

Świeże liście są kruszone, umieszczane w słoiku i wlewane wódką 1:10. Nalegaj w ciepłym ciemnym miejscu przez około 2 tygodnie, a następnie przechowuj w lodówce. Nalewka jest stosowana w bólach stawów, zapaleniu korzeni, zapaleniu wielostawowym, grzybach stóp, stosowana przeciwko ostrogom, odciskom i brodawkom.

© Tatyana KUSHNIKOVA, Nowosybirsk

Uwaga! Przed użyciem jakichkolwiek środków ludowych należy skonsultować się z lekarzem.